Ήθελα μόνο έναν άνθρωπο δικό μου ….
κομμάτι της ψυχής, συνέχεια του κορμιού μου.
Δικό μου στη χαρά και στη λύπη λιμάνι δυνατό,
χτισμένο γερά για ν΄αντέξει όλα τα κακά …τ΄ανάποδα …τα θεριά.
Έναν άνθρωπο βαφτισμένο στη θρησκεία της ψυχής μου,
μεγαλωμένο με το γάλα της ηθικής μου.
Έναν όμορφο άνθρωπο, χαραγμένο,
με χίλιες πληγές από χίλιες βουρδουλιές.
Έναν τύραννο των αδύναμων στιγμών
Έναν δυνάστη των απάνθρωπων αδυναμιών
Έναν πολεμιστή, έτοιμο να θυσιάσει πριν θυσιαστεί
Έναν και μόνο έναν …χωρίς φλουριά …χωρίς κάστρα ή αρχοντικά
Έναν κυνηγό των άπιαστων στιγμών
Έναν θηρευτή των άγριων ηδονών
Έναν παλαιστή των πιο απομακρυσμένων φυλών
Έναν άγριο και απολίτιστο ήρωα-θεό
Έναν σκληρό κριτή …έναν φυγά των συμβιβασμών
Έναν και ας ήταν μέχρι το τέλος,
μέχρι την χαραυγή του Νέου Κόσμου
μέχρι τον αφανισμό όλου του κόσμου!
© 2023 Μαρία Σταυρίδου
Συγγραφέας – Αρθρογράφος
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα