Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Όσο και αν προσπαθήσω
ν΄αποφύγω την καθημερινότητα,
οι χτύποι της καρδιάς
θα συνεχίσουν μονότονα
να μου υπενθυμίζουν
πως ανήμπορη η ψυχή… συνεχίζει.
Είμαι ακόμα εδώ
Μια υπήκοος
ξεχασμένη απ΄τον όχλο,
ντυμένη με το σκοτάδι
που τόσο μισούσες.
Χωρίς μακιγιάζ
Μια σχεδόν αόρατη φιγούρα
που αγκαλιάζει σφιχτά κάθε ανάμνηση
της προηγούμενης ζωής.
Μια σκιά κακοφορμισμένη
Φοβισμένη στο άγγιγμα του ήλιου
που κωφεύει με τρόμο
στο τραγούδι του ζευγαρώματος.
Αν μπορούσα
να πλησιάσω τη θεότητά του
θα γινόμουν ο ασκητής της μοναξιάς
Τώρα απλώς περιμένω και υπομένω
την κάθε στιγμή
να μου υποδείξει με σκληρότητα
πόσο ‘άδεια’ είναι αυτή η ζήση δίχως εσένα.
Το νιώθω
η ερημιά δεν είναι τιμωρία,
είναι απλώς μια ακόμη επιλογή.
Ας επαναστατεί η ψυχή
Το ξέρω,
τρομάζει η απόλυτη σιγή,
για μένα όμως πια, είναι η μόνη έξοδος κινδύνου.
Άραγε
ποιός ήχος ικανός να σε φέρει κοντά μου;
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα