Ποίημα
Παλεύω να γίνω αέρας…
να γίνω σκόνη… να γίνω αόρατη ψυχή
να χαθώ σε δρόμους που κανείς δε γνωρίζει
να σταθώ σε σοκάκια που κανείς δεν ξεμυτίζει
να γίνω η σκιά που όλοι αποφεύγουν
να γίνω η μορφή που όλοι κοροϊδεύουν.
Θέλω να μείνω μοναχός
Θέλω να ψηλαφίσω ξανά τις χαρακιές
που μου χάρισες στην καρδιά.
Τις στιγμές που δάκρυσα
που είπα σε συγχωράω πόρνη γλυκιά.
Έχω ανάγκη να καταλάβω
που χάθηκε η αγάπη
η αλήθεια
η εμπιστοσύνη
η πίστη.
Πρέπει από κάπου να κρατηθώ
γι΄αυτό αναζητώ τις χαρακιές που μου χάρισες
αυτές που για πάντα θ΄αγαπώ.
Τις ανάσες τις κοφτές
όταν η προδοσία τρυπούσε την ανάσα
όταν η απελπισία πλημμύριζε τα πάντα.
Τους ψιθύρους που μου χάριζες ναζιάρικα
ενώ εγώ χανόμουν σε όνειρα παθιάρικα.
Παλεύω να γίνω αέρας…
για να χαϊδέψω επιτέλους αυτές τις χαρακιές
τις αναμνήσεις
τις ελπίδες
τις πληγωμένες στιγμές…
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

Οπως παντα υπεροχη..