Ποίημα
Ξημέρωσε η μέρα που το φως θα φωτίζει για πάντα
που η βροχή θα μοιρολογάει… για πάντα
που η ντροπή θα παραμείνει κρυμμένη… για πάντα
που η ηδονή θα κραυγάζει…για πάντα.
Ξημέρωσε η μέρα που έγινες δικός μου,
που η ιστορία θα γράφει πως μια τρελή απόκτησε… ψυχή,
κορμί… αιτία για να ζει…
Μια άτυπη συμφωνία δυο χαμένων εραστών
που ξαναβρέθηκαν μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο αναγκών.
Σε παρατηρώ σαν μια φιγούρα στο κενό
Ένας πληγωμένος στρατιώτης των κοινωνικών θεσμών
υποτακτικός, σιωπηλός και όπως φαίνεται
αιώνια ερωτευμένος μαζί μου,
την απόκληρη θυγατέρα των λογικών.
Κατάφερες να υπογράψεις την καταδίκη σου αγάπη μου
να την σφραγίσεις με το πιο γλυκό φιλί του κόσμου
να την υπογράψεις με το αίμα του έρωτα μας.
Σ΄ευχαριστώ γι΄αυτό…
Έδωσες ύπαρξη στην παράλογη δίψα του κορμιού μου
Έδωσες οντότητα στην απερίγραπτη τρέλα της ψυχής μου
Έδωσες όνομα και επίθετο σε μένα…
Τώρα πια μπορώ να συστηθώ
Σ΄αγαπώ ζωή… Χαίρω πολύ!
©2023 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα
