Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Πεθαίνω και Γεννιέμαι
κάθε μέρα για χάρη σου.
Μια επαναλαμβανόμενη κόλαση
που ξημερώνει πριν σκοτεινιάσει
που βραδιάζει πριν γεννηθεί το φως,
για να μη σε ξαναδώ.
Όχι
Δε θέλω να γεννηθώ
– ακόμη μια φορά –
από τις στάχτες του έρωτα μας.
Να παραμείνω εκεί
πεσμένη στη γη
που έχασε
την ευλογία της γέννας.
Θαμμένη
μέσα στα φιλιά
που γέμισαν την ανάσα τους στάχτη,
στα χάδια
που όργωσαν νέους καρπούς
που ποτέ άνθρωπος δε θα γευτεί.
Γιατί;
Αφού ο θάνατος με περιμένει
για να γιορτάσει τη ζωή
εγώ απλώς παραδίνομαι αμαχητί.
Ποιά δάκρυα;
Ποιά κραυγή;
Ποιά ελπίδα να σταθεί
στο πλάι μου;
Όλα τρομαγμένα
όχι από επιλογή
από απελπισία
που χαράζει την ψυχή.
Δεν είναι η μοναξιά,
είναι η συνειδητοποίηση
πως δεν υπάρχει νέα αρχή
δίχως το γέλιο στα μάτια σου.
Δε θέλω μια ζωή
που πεθαίνει
βασανιστικά στη σιωπή…
Σ΄όποια ζωή έχεις φυλακιστεί
Σ΄όποια φυλακή έχεις καταδικαστεί
Εγώ σ΄ακολουθώ
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα