Ποιητική διάθεση – Ένα γελαστό απόγευμα –

Ποιητική διάθεση

Εκείνο το απόγευμα
γεμάτοι ήταν οι δρόμοι,
μια ανάγνωση
από μυστικά σήματα και κωδικούς συμβόλων
που καθόριζαν πλέον την σκέψη μας
και άφηναν την πόλη στην αδιαφορία της.
Ώρες βαδίζοντας σ΄ατέλειωτα
στενά, ξεδίπλωνε το φως της μέρας,
τον κόσμο τέλειο και πλήρη στα μάτια μας.
Απέναντι
με βλέπεις σιωπηλά
μα δεν τολμάς να με αγγίξεις.
Κοιτάς
να ξαναβρείς λεπτομέρειες στην κίνηση,
χάρες ξεχωριστές, ξεχασμένες
κάτω από ένα ύφασμα εκθαμβωτικό.
Σαν πίνακας ζωγραφικής, σαν όνειρο
–σαν ψέμα–
Που το θαυμάζουν οι άνθρωποι
Έτσι κι εμείς
αγαπήσαμε τ΄αγάλματα με τα κομμένα πόδια
ή χέρια ή το κεφάλι και πιο γυμνοί από ποτέ
παραδοθήκαμε σ΄ένα χάδι
που τα δάχτυλα λαχταρούσαν
ν΄αποθέσουν στο κορμί
βελούδινο, θερμό,
δίχως τέλος το άγγιγμά μας.
Αντέχει όλη την πίεση, ευάλωτο και αήττητο.
Και στο λακκάκι
σκύβω του λαιμού σου, για στερνή φορά,
του λαμπερού προσώπου σου το εξαίσιο φέγγος να αντικρίσω.

©2024 Ναϊάδα Αίγλη

Αρθρογράφος – Συγγραφέας