Ποίηση – Κ Α Τ Ο Χ Η –

Ποίημα

Μας κρύψαν τον ήλιο
τα σύννεφα ενός ξένου ουρανού
και αγουροξυπνημένοι εμείς
λέγαμε, πού θα πάει, θα βρέξει.
Θα πρασινίσουν οι ελπίδες
στα καψαλισμένα λιβάδια
της σκλαβιάς,
θα ξεπλυθεί η ντροπή
που φορτώσαμε στον Πενταδάκτυλο

Ανέμελοι απολαμβάνομεν
την τεχνητή ευμάρεια
που μας πρόσφεραν
οι πάτρωνες των κατακτητών.

Κλείσαμε τα μάτια και τα αυτιά
και περιμέναμε νάρθουν οι ´φίλοι ´
να αναστήσουν τη γη μας.

Και λέγαμε, πού θα πάει
θα βρέξει κι έβρεξε
φωτιά που έκαψε ότι απέμεινε.
Και έβρεξε λάσπη
που έπνιξε κάθε ζωντανό.
Λάσπη που στέριωσε τη ντροπή
στην πλάτη του Πενταδάκτυλου.

Μα τα ηττημένα μας μυαλά
γιορτάζουν επειδή έβρεξε,
ότι κι αν έβρεξε,
φτάνει που έβρεξε.
Και χέρι χέρι με την κατοχή,
αδελφωμένοι βαδίζουμε!!!

©2024 ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ

Αρθρογράφος – Ποιήτρια