Μοντέρνα Ποίηση – Κ α τ ά ρ α –

Ποίημα

Κατάρα …
οι μέρες που ξημερώνουν
να πνίγονται στον θυμό,
στην ανάγκη να κάνεις κακό,
να πληγώσεις τα χαμόγελα
που προσπέρασαν τη μοναξιά,
να ματώσεις τη λάγνα αγκαλιά
που διαλαλά με θράσος
πως όλα είναι κέφι και ξενοιασιά.
Έγινα και εγώ μια σκοτεινή φιγούρα στον χορό
Μια παραμόρφωση που γεννήθηκε για κακό
Τώρα καταλαβαίνω τα πληγωμένα σκυλιά
που δαγκώνουν χωρίς εξήγηση
και αγαπημένο και παιδιά.
Πως να εξηγήσουν έτσι βουβά
αυτόν τον ασύλληπτο πόνο στην καρδιά,
στα κόκκαλα …στα χάδια …στην ανάσα τη βαθιά.
Όλα ποτισμένα αίμα και χαμό
το σ΄αγαπώ μια αλλόκοτη βρισιά,
που μαθαίνεις εύκολα σαν αμάθητη δούλα ή κυρά.
Κατάρα …
να χάνεις και λογική και ψυχή
την ίδια μέρα που τ΄άστρα και οι μάγοι
σου ψιθυρίζουν πως θα ζήσεις μια συνεχή γιορτή.
Μια άγνωστη φιγούρα κάτω από τη βροχή
Μια γερασμένη τσιγγάνα
που δεν ξέρει τα μελλούμενα και τη γραφή.
Μια διψασμένη λέαινα που πίνει αίμα αντί κρασί
και σε δαγκώνει κάθε δείλι σαν θεραπεία,
σαν άλυτα μάγια που δεν θα διαλύσει ούτε η ευχή …
Κατάρα …
να σε βρω λίγο πριν το φευγιό
πριν το μαχαίρι μπηχτεί με λύσσα στον καρπό
πριν το αίμα γράψει στο χώμα …. Σ΄αγαπώ …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα