Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Περιμένουμε
ακόμη
μέσα σε βαριά σιωπή
που άρχισε ήδη να μας καταβάλει.
Ακούω την ευχή
να φωνάζει στην έρημη γη:
‘Να γυρίσει κι ο κόσμος ας γκρεμιστεί’.
Αμπαρωμένοι στην κάμαρη
που παλεύει να διατηρήσει
τη μυρωδιά του καπνού,
που πίκριζε τα φιλιά σου,
γεύομαι το γλυκό κρασί
που σε συντρόφευε
σε μάχη – σε γιορτή.
Πίνω λαίμαργα
να ναρκωθεί η θλίψη,
που πλέον κυριαρχεί.
Κλειστά παραθύρια
Βαριές κουρτίνες
Βουβά μαξιλάρια
Όλα μάρτυρες
της εξομολόγησης
που άφησες πίσω σου,
να τυραννά
τη λογική και την ψυχή μου.
Όλα,
ανούσια παρηγοριά
της απουσίας σου,
που μέρα – νύχτα με σταυρώνει.
Σκοτεινή κάθε στιγμή
που η ζωή εγκλωβίζεται
σ΄αυτήν την κάμαρη,
που σφράγισε την ένωση μας.
Ένα μαύρο άτι
Ένα κόκκινο φιλί
Μια ατίθαση ψυχή
που ζωγραφίζει τον γυρισμό σου
σε κάθε γωνιά,
ως εικόνισμα και προσευχή.
Θα περιμένουμε…
ίσως χρειαστεί μια ζωή και ένας θάνατος…
Πάντα μαζί!
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα

Αφιερωμένο. . .