Πεζοποίημα – Ένα γράμμα * Υστερόγραφο –

Ποίημα

Σ’ ένα γράμμα…
οι σκέψεις
γίνονται λέξεις στις λευκές σελίδες.
Μετουσιώνονται
σ΄ έννοιες κατανοητές για όσους συμπάσχουν.

Καίγομαι όμορφα στη δική μου κόλαση.
Ίσως μια μέρα
αναγεννηθώ απ’ τις στάχτες μου πάλι.
Σιγοψιθυρίζω μελαγχολικά
στη διάχυτη μυρωδιά
που αναδύουν οι στάλες της βροχής.
Σαν χάδι,
κάποτε η εσωτερική φωνούλα της ψυχής,
ηρεμούσε.
Τα μύχια της καρδιάς
Τα εσώψυχα μιας ζωής άμοιρης πια…
Ο αντίλαλος του πεπρωμένου ουρλιάζει μέσα μου.
Ένας τόπος που δε χωράει την ερημιά μου.

Σαν έτοιμη να δραπετεύσω.
Ν’ αναζητήσω τα ξεχασμένα φιλιά.
Ίσως καποτε τα βρω σ’ έναν χαμένο παράδεισο.
Μα η μαχαιριά, βαθιά ριζωμένη στη ψυχή.
Στη μνήμη της καρδιάς
χαραγμένες λέξεις…
“ο καθένας το δρόμο του”.
Στο δρόμο μου,
ζωή και θάνατος… εσύ!
Στους δικούς σου δρόμους,
στις μνήμες σου…
βάφτισε με όπως επιθυμείς!
Υστερόγραφο…
ευαίσθητη δότρια καρδιάς.

©️2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
*Μικρές σκέψεις καρδιάς
Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Στιχουργός