Ποίημα
Το φάντασμα της Σαλώμης
Συμβιβάστηκα με τον πιο άχαρο ρόλο
με του Άδη την πιο παράλογη επιθυμία,
που δυστυχώς δεν μπορώ ν΄απαρνηθώ.
Έτοιμη,
για το χορό των επιθυμιών
για τη σαγήνη των επτά ευχών.
Δική σου
σε μια νύχτα μνήμης και λαχτάρας τρελής.
Αποφασισμένη να σου δοθώ
και ν΄αρπάξω και ψυχή και λογισμό.
Μια ερωμένη ονειρική
Μια αγάπη παράλογα σκοτεινή
Μια αγκαλιά με φίδια και μ΄ένα γλυκό,
το πιο γλυκό φιλί.
Επτά ευχές, επτά κατάρες σουβλερές,
επτά κομμάτια της ψυχής θες δε θες,
μοιρασμένα στο γέλιο και στο κλάμα
στον πόνο και στην ηδονή,
στο σ΄αγαπώ
και στο θα σε πετάξω σαν ρούχο περιττό.
Ένα δημιούργημα εκδίκησης τρανής
ενός Βασιλιά που θέλει να υποστείς
μια ταπείνωση φοβερή,
τον αβάσταχτο ξεπεσμό της ψυχής.
Έρμαιο στα χέρια του εκδικητή,
εγώ, η Σαλώμη που δεν πρόλαβε να σου εκμυστηρευτεί
πως σ΄ ερωτεύθηκε από το πρώτο φαρμακερό φιλί.
Μη φοβάσαι ψυχή μου, η Σαλώμη σου θα εκδικηθεί
το φάντασμα της θα πνιγεί
σε μια θάλασσα που έκρυψε όλα τα σ΄αγαπώ
που δεν τόλμησε να σου πει…
©2024 Maria Stavridou
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα

Προκλητικό…. χμμμμ….