Ποίηση – Γλυκιά μου ορτανσία –

Ποίημα

Παραμερίζει η Άνοιξη ,
και καλοκαίρι εμπήκε
Εβλάστησαν οι σκέψεις μου
κι ένα μπουμπούκι εβγήκε !
Ήλιε μου τις ακτίνες σου
στείλε του, να ανθίσει…
Μυροβολιές, αρώματα
τον κόσμο να γεμίσει !
Τον πόθο μου έκαμα, ανθό
θεέ μου κάμε να δέσει..
Καρπό να βγάλει, να γενεί,
και χάμε, να μη πέσει !
Πρώτη του μήνα κι εύχομαι
αυτό το καλοκαίρι…
Να το ξανά περάσουμε
πιασμένοι χέρι, χέρι…
Να βρέχονται στη θάλασσα
τα ολόχρυσα μαλλιά σου
Και τσι φακίδες να μετρώ
πάνω στα μάγουλα σου !
Να ανταμώνουμε κρυφά
όντε θα αποβραδιάζει…
Τα πάνω κάτω να ρχονται
κι εμάς να μην μας νοιάζει!
Να αποσπερίζουμε μαζί
σφιχτά, αγκαλιασμένοι
Κι από τη λέξη σ’ αγαπώ,
άλλη να μην μας βγαίνει !
Να σου διηγούμαι ονείρατα
απού χω στελιωμένα
Στα μάθια να ξανοίγω σε
και να ναι, δακρυσμένα !
Να ναι η θάλασσα γυαλί
και φεγγαρολουσμένη…
Βουτιές να κάνει η ψυχή
και να ναι ευτυχισμένη !
Κάθε αρχή καλοκαιριού
τους πόθους μου σκαλίζω
Κι ας ξεραθούνε οι βλαστοί
και τα άνθη που ποτίζω !
Αρέσει μου απού ‘ρχεσαι
έστω στην φαντασία…
Παντοτινέ μου έρωντα,
γλυκιά μου ορτανσία….❤️

©2024 𝓝𝓲𝓴𝓲𝓯𝓸𝓻𝓸𝓼 𝓟𝓮𝓽𝓻𝓸𝓾𝓵𝓪𝓴𝓲𝓼

Αρθρογράφος – Ποιητής