ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΕΣΕΝΑ, ΕΧΑΣΑ ΕΜΕΝΑ

Δεν ξέρω μούσα αν σε έχασα.
Ούτε αν σε είχα ξέρω, κάποτε,
Έχω και μένα χάσει.
Γυρεύω απεγνωσμένα να με βρω,
στην έμπνευσή σου της στιγμής,
στους στίχους σου,
που για αγάπη και έρωτα και ομορφιά μιλούν,
μα δεν με αναγνωρίζω.
Ψάχνω να με βρω,
στου αγέρα τη δροσερή πνοή μα,
δεν ανακατεύει τα δικά μου τα μαλλιά,
ούτε ακουμπά το χάδι στον λαιμό μου.
Στο άρωμα ψάχνω,
του βασιλικού, της μαντζουράνας,
στης μέντας την αναπνοή,
στου ιβίσκου το λουλούδι.
Ούτε και εκεί με βρίσκω.
Και σε φωνάζω θάλασσα,
μην άλλα κύματα ποθείς;
Και σε φωνάζω κύμα,
μην άλλο βράχο αγκάλιασες;
Και σε φωνάζω βράχε,
δέξου με, μη με απαρνηθείς μικρό είμαι πετραδάκι.
Ψάχνω να με βρω στις σιωπές,
στα όνειρα τα χίλια.
Ψάχνω σε άδειες αγκαλιές,
ψάχνω μες στα κοχύλια,
που τραγουδάνε στις ακτές.
Ψάχνω μες στην αγάπη.
Κι αν δεν με βρω,
αν σ΄έχασα ή αν ποτέ δε σ΄είχα,
εσύ για αγάπη να μιλάς,
για μυστικά λιμάνια,
για όμορφες βυθοσπηλιές,
για ασημένια κάστρα.
Και εγώ θα ψάχνω έμπνευση,
σ ‘ακρογιαλιές, που οι στίχοι σου,
λουσμένες έχουν με άστρα.
Άκουσες μούσα;
Στίχους να γράφεις,
να ζωγραφίζεις πέλαγα,
φιλιά να ζωγραφίζεις,
να με ξυπνάς χαράματα ,
κι άσε με εμέ να ψάχνω …

 ©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια