Ο Θ Ε Ο Σ

Σε 100 χρόνια από σήμερα δηλαδή το 2123 κανένας μας δεν θα ζει και δεν θα μας θυμάται και κανείς. Θα είμαστε όλοι αόρατα περιδέραια στον λαιμό των απογόνων μας ! Το ίδιο ακριβώς που φοράμε και εμείς ! Τα πράγματα μας, τα λεφτά μας, οι σέλφι μας, οι φωτογραφίες μας δεν θα υπάρχουν ! Μόνο μια πατουχιά χώμα θα είμαστε κι αυτή. Για το λόγο αυτό πρέπει να κάνεις το χρέος σου και μόνον αυτό, το οποίο είναι πέραν των υλικών αγαθών και των δημιουργημάτων του ανθρώπου καθότι το σύμπαν ο θεός, υλικά δημιουργήματα δεν αναγνωρίζει !
Το οποίο είναι και το μόνο που κρύβει την θεϊκή σου υπόσταση ! Πολλές μέρες κλοθουφαίνω στο μυαλό μου πώς να σκαλίσω στο χαρτί τούτη μου την ανακάλυψη! Δηλαδή το που κρύβεται ο θεός ! Ούτε στον ουρανό είναι ! Ούτε στις εκκλησιές στριμώχνεται ! Ούτε το κοντό και το μακρύ του καθενός κάθεται να ακούει ή και μπορεί να κρατεί ένα χαρτί και να γράφει να δει πως θα το διδάξει και ποιον θα στείλει να σε βοηθήσει, όταν κάνεις και εσύ το χρέος που σου αναλογεί ! Γιατί λόγια χωρίς έργα είναι επιταγές δίχως αντίκρισμα στο πρόσωπο του !
Είμαστε τα ανώτερα όντα της φύσης γιατί μας έδωσε το μυαλό ! Μας έδωσε τη φωτιά και εμείς αντί να την κρατήσουμε αναμμένη να παν να τον ε βρούμε την κάναμε κάρβουνα και τρώμε το διπλανό μας ! Όλα μάταια είναι και ένα κούνημα αρκεί για να τα φουντάρει όλα ! Πάμε όμως να σας πω τι είναι το χρέος ! Είναι όλα εκείνα που έρχονται στο δρόμο σου, όχι κατά λάθος μα εσκεμμένα ! Και είναι εκείνα που μπορείς ακριβώς να δώσεις ! Γιατί το ξέρει εκείνη η ανωτέρα δύναμη ότι τα έχεις !
Πας να δουλέψεις κάπου και είναι μια ρογδιά διψασμένη και παρακαλεί το θεό να την ποτίσει και κανείς δεν την ποτίζει και είναι στη ρίζα της δίπλα η βρύση ! Και έπεσε στην αντίληψη σου και δεν το έκαμες ! Πάει το χρέος πάει και ο θεός ! Ένα παιδί το βασανίζει κάποιος και έπεσε στην αντίληψη σου και δεν ειδοποίησες ! Δεν έκανες το χρέος που σου αναλογεί λάκισε ο θεός !
Είδες ένα ζωντανό του θεού , από ζώο μέχρι άνθρωπο που διψούσε και δεν του έδωσες νερό ! Νερό που εσύ είχες ! Πάει το χρέος, πάει και ο θεός πάνε όλα ! Μόνο έτσι θα ησυχάσουν οι πρόγονοι στο μπέτι σου και θα καμαρώνουν ! Μόνο έτσι θα βρεις το δρόμο να πας να συναντήσεις το θεό ! Όταν ότι μα ότι σου παντίχνει στο δρόμο σου κάνεις …εκείνο το χρέος που σου αναλογεί !
Και πάντα είναι κομμένο και ραμμένο στις δικές σου δυνάμεις. Είναι εκείνο το κλειδί που ξεκλειδώνει την πόρτα του θεού !
Και λέμε του θεού ‘Δώσε μας φώτιση’ …κατά την ταπεινή μου γνώμη σημαίνει να μας δείξει πιο είναι το χρέος μας για να το κάνουμε !

 

©2023 Μπελιβάνη Όλα

Αρθρογράφος – Συγγραφέας

Όλγα Μπελιβάνη

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ - Είμαι πλασμένη από λεύτερο κουζουλό κρητικό χώμα και κρυγιό ορμητικό νερό! Είμαι Κρητικιά μέχρι τα μπροκάλια των στιβανιών μου. Η γραφή μου είναι τις περισσότερες φορές βιωματική .. Τα λόγια μου είναι ακατέργαστα , αρχέγονα. Παντρεμένα με κουλτούρα των δύο νομών που ζω! Έχω γραψει πάνω από 120 προσωπικα παραμυθια , έχασα πλέον το λογαριασμό και τρία δικά μου βιβλία.. Ξεκίνησα από φτωχική οικογένεια και μεγάλωσα δύσκολα και είναι υπερήφανη για αυτό ...Δεν αποζητώ βραβεία για αυτό που γράφω, ούτε likes . Είμαι περήφανη για εκείνους που με μεγάλωσαν.. Κι αν μου έλεγε ο θεός να διαλέξω τους ίδιους θα διάλεγα.. Κι αμα αγαπήσω κάποιον βάσανα του, τον αγαπώ για πάντα. Λατρεύω τα πονεμένα άτομα, τα μικρά παιδιά..και φυσικά την τρίτη ηλικία..Τα πρώτα γιατί έχω βρεθεί άπειρες φορές στη θέση τους και ξέρω. Τα παιδιά γιατί είναι ο σπόρος μας και τους τρίτους γιατί έχουν το κλειδί. ΄Και θα με βρίσκεις μπροστά σου με την ψυχή μου , με την πένα μου, με την λογοτεχνική μου ματιά να παλεύω για τους αδύναμους, τους αδικημένους και τους τρελούς! Και γίνομαι σαν θέλω μικρός θεός και σε παίρνω και σου δείχνω τον κόσμο από ψηλά κι άλλοτε πάλι σου δίνω δροσερό νερό βουνίσιας πηγής να πίνεις και να μην ξεδιψάς ακόμη κι αν πέρασε ώρα που διάβασες τα γραφόμενα μου! Κι ανάλογα τα κέφια μου σε παίρνω από το χέρι και σε φέρνω βόλτα στις γειτονιές να δεις με τα μάτια μου τις αδικίες του κόσμου. Εγω μπορώ και στην άμμο με καλάμι να γράφω..Γιατί γράφω για μένα. Να φανταστείς μπορώ να γράφω με κλειστά τα μάτια και με σβηστο το φως..γιατί νομίζω το φως το έχω μέσα μου.. ομπερ Έχει πονέσει η ψυχή μου πολύ σαν παιδί!Και βρήκα αυτόν τον τρόπο να κλέινω τις πληγες.. Έχουν γίνει ουλές τώρα πια αλλά είναι εκεί να μαρτυρούν εκείνα που πέρασα ..Μια στιγμή δική μου είναι μια ολόκληρη ζωή αλλονών! Ένας μοναχός από το άγιο όρος με φώναζε Βόλγα. Ε'ιχε έρθει να εικονογρφήσει το ναό της Παναγίας ..Πέμπτη τάξη πήγαινα πετούσα την τσάντα και έτρεχα βολίδα και του έκανα ανάκριση για τα πάντα.. ο πάτηρ Μιχαήλ μου πε " Εσύ Βόλγα είσαι σαν τον ποταμός χειμάρρος ! Έχεις πολλά να δώσεις … "Ήτανε αγιογράφος και σηκώθηκε όρθιος στο μαδέρι της σκαλωσιάς και και μου πε " Θα σε ζωγραφίσω εδώ και με έκανε ποτάμι που στα νερά μου βαφτιζε ο Ιωάννης ο πρόδρομος στο δεξί κλιτος. Είμαι και άγιος ποταμι. Είμαι τόσο αυθόρμητη που ράφτης δεν θα μπορούσα να γίνω γιατί θα φορούσαν οι πελάτες μου παντελόνια με δυο λογιο μπαντζάκια.. Τα λόγια μου είναι φλόγες που αγγίζουν τα χνώτα της ψυχής που ούτε το δάκΡυ δεν μπορεί να τις σβήσει.. Το μυστικό που δεν στερεύει ο χείμαρρος στα σωθικά μου είναι η ακλόνητη πίστη μου ..Οι άλλοι κρατούν εικόνες και κάνουν λιτανεία να βρέξει και εγώ παίρνω αμέσως ομπρέλα!

This Post Has One Comment

Αφήστε μια απάντηση