Πεζο-ποίημα εμπνευσμένο από τη γιορτή της μητέρας
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο οι λέξεις σήμερα μαυρίζουν
Κλείνονται όλες πεισματικά μέσα στο σεντούκι το σκοτεινό
και ξεκινάνε ένα ανατριχιαστικό μοιρολόι που δεν αντέχω…
Θέλω να σφραγίσω τα παραθύρια και τις πόρτες
Παρακαλώ τ΄αυτιά να βουβαθούν
και προσπαθώ απεγνωσμένα να δώσω ευχές,
να χαράξω τη χαρά στο πρόσωπο μου
που δε σταματά να γεμίζει δάκρυα απελπισίας και φόβου.
Αυτή η μέρα για κάποιον λόγο δεν είναι γιορτή
είναι η συνειδητοποίηση
πως σε λίγο ή σε πιο πολύ η απώλεια θα γεννηθεί.
Το ξέρω… το νιώθω…
Η μέρα που θα σε χάσω για πάντα θα ξημερώσει
δεν έχει σημασία αν θα είναι τώρα ή μετά,
αν είναι κοντά ή μακριά.
Το βάρος της επίγνωσης πως αυτή η στιγμή πλησιάζει
– γιατί έτσι ορίζει η ζωή – μου κόβει την ανάσα.
Πώς να παρηγορηθώ;
Γιατί να το κάνω;
Όταν οι ψίθυροι κάθε βραδιά γίνονται νανούρισμα
δεν μπορείς να πείσεις την καρδιά να κοιτάξει από την άλλη,
να χαμογελάσει ψεύτικα και να πει… ‘Όλα καλά!’
Η ψυχραιμία και η αποδοχή πρέπει να γίνουν ρούχο καθημερινό
που θα φοριέται πρωί – βράδυ, Κυριακές και επετείους,
κάθε εποχή που ανθίζουν οι ανθοί και οι καρποί
κάθε φορά που τα πουλιά θα τραγουδάνε στα κλαδιά
για να με παρηγορήσουν…
Ναι, θα το φορέσω και θα χτενίζω τα μαλλιά,
θα φροντίζω όλα να είσαι τακτοποιημένα και σωστά
για να΄σαι ευχαριστημένη…
Σήμερα όμως δεν θέλω να τιθασεύσω τις λέξεις
Θέλω να συνεχίσω να νιώθω αυτήν την αγωνία
για να μη λησμονήσω ποτέ
πως η διαδρομή που μας απέμεινε είναι μικρή
και έχω υποχρέωση να τη ντύνω κάθε μέρα
με γέλια, με χαρά, με μια σφιχτή – σφιχτή αγκαλιά
για να΄χω τόσα πολλά να μου κρατούνε συντροφιά
τις μέρες της σιωπής…
Καταραμένε Χάρε… τόσο μικρή…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα