Πεζοποίημα – Ονειρεμένο καλοκαίρι, έχε γεια –

Πεζοποίημα

Γερμένη νωχελικά στην αγκαλιά του δικού μου πλάτανου, σκεπασμένη απαλά με το βαθύσκιωτο σεντόνι του, σκέπτομαι.!
Μια γλυκιά μελαγχολία σκεπάζει την καρδιά κι αρχίζω να ονειροπολώ…
Βλέπω σε λίγα βήματα σιμά,ν΄απλώνεται παιχνιδιάρα, γαλαζοπράσινη, ελκυστική, η πελώρια ακρογιαλιά!
Απαστράπτουσα η θάλασσα, πέρα ως πέρα στέλνει νοήματα με ναζιάρικα φιλιά, γλύφει κάθε κόκκο απ΄τη χρυσή την αμμουδιά!

Γλυκόλαλος ο βόμβος απ΄τις αναρίθμητες λαλίτσες με μυριάδες ανθρώπινα μελίσσια.!
Βουητό, γέλια, τραγούδια, ανέμελες στιγμές,
φωνούλες, τιτιβίσματα πουλιών με γέλια και αστεία παιδικά καπρίτσια.!

Παθιασμένοι έρωτες,
αγκαλίτσες, γλυκόλογα,
καρδιοχτύπια, λάγνα φιλιά και χάδια τρυφερά!
Κολύμπι, βουτιές στα βαθιά,
πάλη με τα κύματα,
συλλογή απ τα πιο σπάνια κοχύλια, τα αστραφτερά!

Βαρκούλες ταξιδεύουν στα βαθιά για άλλες θάλασσες,
για άλλες δαντελωτές ακρογιαλιές..!
Αργοσαλεύουν στ΄ανοιχτά,
ρίχνουν τα δίχτυα τους, ή βολτάρουν για να απολαύσουν πιότερο της θάλασσας τις ομορφιές!

Στη γραμμή του ορίζοντα
ένα καράβι αχνοφαίνεται,
αλαργεύει να ανακαλύψει τους μακρινούς τους τόπους!
Πού να πηγαίνει άραγε;
Να ρίξει άγκυρα σε νέα λιμάνια, η να γνωρίσει κι άλλα υπέροχα νησιά, να γευτεί απολαύσεις με άλλους ανθρώπους.!

Γύρω ολόγυρα τα πάντα,
σφραγίζουν την χάρη τους και την κάθε ξένοιαστη στιγμή!
Θεέ μου, τι αγαλλίαση ψυχής, τι μαγεία, τι ομορφιά, σέρνει σε κάθε της βήμα σε κάθε λεπτό, αυτή η λεξούλα που λέγεται ζωή.!

Και το ταξίδι της σκέψης συνεχίζεται..

Στου άχρονου χρόνου την κρυφή φωλιά, κρύφτηκε ξανά το καλοκαίρι μας, πίσω απ το μυριόχρωμο κάδρο, το φθινοπωρινό!
Σήκωσε την άγκυρα, έλυσε τους κάβους, με τ άλμπουρα και πρίμα τον καιρό, άνοιξε πανιά κι έβαλε πλώρη για ταξίδι μακρινό.!

Κι όπως φεύγει, αργοσέρνει στην πρύμνη του,
άπλες, ξάπλες,
καλοπέραση ξένοιαστες υπέροχες στιγμές!
Τον ολόλαμπρο ήλιο!
Τα ηλιόλουστα μεσημέρια!
Τα πανέμορφα ρομαντικά, δειλινά.!
Τις αστροκέντητες φανταχτερές νυχτιές.!
Τις φεγγαρόλουστες οι ρομαντικές βραδιές!

Έφυγες γλυκό καλοκαιράκι,
και μια μελαγχολία μου σκεπάζει την καρδιά..
Καλό σου κατευόδιο, στο καλό!
Σιγά σιγά όλη η πλάση αλλάζει, στρώνει πάνω της την πολύχρωμη χρυσοποίκιλτή της
φορεσιά, βολτάρει πάνω στο χαλί της το ψηφιδωτό.!

Του χρόνου σαν θα ξαναρθείς,
να σφύζεις πάλι από υγεία, αισιοδοξία,
ξενοιασιά,
με τον ολόλαμπρο ήλιο αγκαλιά και τα δειλινά σου τα ειδυλλιακά!
Να φορείς την αστραφτερή σου φορεσιά, να ξετρελαίνεις νέους, γέρους και παιδιά,
με τα χαρίσματά σου τα μαγευτικά, τα σαγηνευτικά!

Είθε!!! Γλυκό καλοκαιράκι, στο καλό!
Ραντεβού για του χρόνου, όλοι ξανά μαζί εδώ.!
Και εγώ, να κουρνιάζω απαλά στην θερμή σου την φωλιά, στο ήρεμο λιμάνι, στο ξεχωριστό απάγγειο μου!
Να φαντάζομαι, να ρομαντζάρω να απολαμβάνω!
Στο πλάι σου, όλες τις ομορφιές της ζωής να γευτώ, να ρουφήξω το νέκταρ απ΄τη γλύκα των λουλουδιών
κι άλλες απίθανες χαρές να ξαναδώ.!!!

©️2024 Έφη Σπυριδέλη Τσολακίδου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
“Σκέψεις και συναισθήματα”