Ποίηση – Α ν ε μ ώ ν α . . . –

Ποίημα

Ταξίδι στον πόθο,
στο στόμα σου νιώθω,
τη μοναξιά μου.

Διψάω γι΄αγάπη,
μα άργησε να΄ρθει,
στη συντροφιά μου.

Σε βλέπω στα όνειρα μου
κι απλώνω τα φτερά μου,
μα το φιλί σου είναι σπαθί,
το δάκρυ μου ποτάμι,
σαν τη βροχή στο τζάμι,
που ζητιανεύει κι απαιτεί.

Όσα διάλεξα,
δεμένα ενώνουν και
στεριά και θάλασσα
με συρματόσχοινα.
Μία ανεμώνα που στολίστηκε
στα κόκκινα.
Αν μ΄αγαπάς σβησ΄ το κερί,
Θεός η αγάπη που ζητά και συγχωρεί.

Όσα διάλεξα
για σένα λήστεψα, παράδωσα
κι αντάλλαξα,
δίχως πρόσχημα.
Μία ανεμώνα που στολίστηκε
στα κόκκινα.
Αν μ΄αγαπάς κρύψε το χτες.
κι αγκάλιασε με,
αφού το ξέρω πως με θες.

Της μοίρας γραμμένα,
σε λόγια κρυμμένα,
στην προσευχή μου.

Τα χρόνια διψάνε,
ποθούν και ζητάνε,
την αντοχή μου.

Σε βλέπω στα όνειρα μου,
κι απλώνω τα φτερά μου,
μα το φιλί σου είναι σπαθί,
το δάκρυ μου ποτάμι,
σαν τη βροχή στο τζάμι,
που ζητιανεύει κι απαιτεί.

Όσα διάλεξα.
δεμένα ενώνουν
και Στεριά και Θάλασσα.
Μα στα μάτια σου
μία πεταλούδα,
που ματώσανε τ΄αγκάθια σου.
Αν μ΄αγαπάς σβησ΄το κερί
Θεός η αγάπη που ζητά και συγχωρεί.

Όσα διάλεξα
για σένα λήστεψα, παράδωσα
κι αντάλλαξα,
δίχως πρόσχημα.
Μία ανεμώνα που στολίστηκε
στα κόκκινα.
Αν μ΄αγαπάς, κρύψε το χτες,
κι αγκάλιασε με,
αφού το ξέρω, πως με θες…

©2023 Vagelis Fragiadakis

Αρθρογράφος – Ποιητής