Ποίηση – ΑΧ! ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΩ –

Άρθρο

Στέριωσε η μοναξιά στην κρύα κάμαρά μου
λησμόνησα το δάκρυ που τρέχει από χαρά.
Στήριγμα παρήγορο τα λίγα όνειρά μου
έρχονται απρόσκλητα με κέρινα φτερά.

Έτσι και τ’ αποψινό, με πήρε απ’ το χέρι
και μαζί βρεθήκαμε στου κόσμου την κορφή.
Πέρα στον παράδεισο, υπέρλαμπρο αστέρι
έμοιαζε του έρωτα η ξέχωρη μορφή!

Όπως τον πλησίασα και στάθηκα σιμά του,
μου γλυκοψιθύρισε αγγίζοντας τ’ αυτί.
Λόγια δε συγκράτησα μηδέ και τ’ όνομά του
μόνο την ανάσα του αισθάνθηκα καυτή.

Έκλεισα τα μάτια μου, να δρέψω τα φιλιά του
άπληστα και λαίμαργα κουρσέψαν το μυαλό.
Έγειρα μες στη θερμή, ολόθερμη αγκαλιά του
κι αποκοιμηθήκαμε, στον ήσυχο γιαλό!

Άνοιξα τα μάτια μου, προτού να ξημερώσει
ένιωσα την αύρα του, θαρρείς κι ήταν εδώ.
Ηταν όμως όνειρο, τι κρίμα να τελειώσει,
τόσο απροσδόκητα, αχ! να το ξαναδώ!

©2024 ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Αρθρογράφος – Ποιητής