Ποίηση – Της νύχτας σιγαλιά . . . –

Ποίημα

Στήσανε τρελό χορό,
γύρω απο το φεγγάρι,
άστρα φωσφορίζουνε,
λάμψη έχουν και χάρη.
Κοιτώ ψηλά στον ουρανό,
βλέπω το πεφταστέρι,
μια ευχή από καρδιάς,
κάτι καλό να φέρει…
Το φεγγάρι βασιλιάς,
της νύκτας φωτοδότης,
φωτίζει γή και ουρανό,
σαν μαγικός ιππότης.
Τ’ άστρα τ’ ουρανού μετρώ,
ο ύπνος να με πάρει,
χάνω την μέτρα σαν μετρώ,
γελά και το φεγγάρι….
Κόμπος με πνίγει στο λαιμό,
η θλίψη οργιάζει,
στο πρόσωπο αντανακλά,
το βλέμμα συννεφιάζει.
Σκέψεις κομπλάρουν το μυαλό,
αράζουν ,επιμένουν,
ωσάν πετράδια γίνονται,
που δύσκολα λειαίνουν.
Κοιτώ ψηλά στον ουρανό,
παρακαλώ την Παναγία,
από τα βάθη της ψυχής,
να μας χαρίζει υγεία.
Το πιό πολύτιμο αγαθό,
σαν χάσεις το γυρεύεις,
αξία ανεκτίμητη,
πάντα να προστατεύεις…

©️2024 Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου
Αρθρογράφς – Ποιήτρια