Ποίηση
Καταφύγιο μοναξιάς άφησες έρημο …
Αναγκάστηκες
Μια τρελή έριξε για χάρη σου τα τείχη
Τα χνάρια της σ΄οδήγησαν σε μονοπάτι σκοτεινό.
Πυξίδα στα χέρια σου ο χορός της τρέλας της.
Βήματα γυμνά πάνω στ΄αγκάθια
Φιγούρες παθιασμένου έρωτα,
στην άκρη του γκρεμού.
Άλματα τρέλας χωρίς σχοινί ασφαλείας
Όνειρα γεμάτα δάκρυα και πόθο
Δυο τρελοί να χορεύουν κάτω από τη βροχή
Δυο κορμιά γεμάτα πληγές,
να ποτίζουν τη γη με αίμα.
Χείλη ανταμωμένα με ψίθυρους χωρίς νόημα
Ανάσες θανάτου για δυο ψυχές ζωντανές
που αναζητούν απεγνωσμένα ιερό βωμό
για μία και μόνο θυσία …την αγάπη μας!
©2021 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα