Ποίημα
Δεν απαρνήθηκες ποτέ εσύ με
βδελυγμία.
Ιδέες που στο σύστημα, φέρνανε
τρικυμία.
Γι` αυτό και φυλακίστηκες, χρόνους ατόφιους
δέκα.
Και άφησες σε αναμονή, πανέμορφη
γυναίκα.
Ρεβιζιονιστή σε έλεγαν, οι πρώην
σύντροφοί σου.
Ο διχασμός κράτησε, σε όλη την
ζωή σου.
Έγκλειστος στη φυλακή, έψαχνες την
ουσία.
Η γυναίκα εγκυώθηκε, σε μία
συνουσία.
Ήρθε η αποφυλάκιση, πήγες για το
τσαρδί σου,
αντίκρισες όμορφο παιδί, και χάθηκε η
φωνή σου.
Τα εμβατήρια παίζανε στο ράδιο
διαπασών.
Και ‘ κείνη καταριόταν μέσα σε
πανικό.
Φύγε, γιατί δεν πρέπει να χάσω και το γιο.
Δάκρυσες, δεν άντεξες, κοίταζες το
καντήλι.
Το ημερολόγιο έγραφε, είκοσι μία του
Απρίλη.
Σε στείλαν πίσω στη στενή, δεν σου έφτασε η
ζωή,
να δεις ,έστω για μια στιγμή ,γυναίκα και όμορφο
παιδί.
©2024 Δημήτρης Μωρογιάννης
Αρθρογράφος – Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα