Ποίημα
Γεύση πικρή στα χείλη μου,
έμεινε το φιλί σου.
Είναι μικρή η αγάπη σου
και πλάνη η ζωή σου.
Ο έρωτας είναι ομορφιά,
κι εγώ σ΄αυτόν πιστεύω.
Είναι αγάπη της καρδιάς,
κι ακόμη τη γυρεύω.
Ίσως εσύ με πλάνεψες,
δε θα το βάλω κάτω.
Πάντοτε είχα δύναμη,
να κάνω ένα σάλτο
στα ύψη ετούτης της ζωής
ή και στις αντοχές μου.
Δε στέρεψαν τα όνειρα,
κι οι ελπίδες οι δικές μου.
Ας μ’ άφησες γεύση πικρή,
εγώ πήρα το ρίσκο.
Κέρασες δηλητήριο,
σε ασημένιο δίσκο.
Το ήπια,
μα δεν πέθανα
και λέω στην υγειά σου.
Μα αν ψάξεις, δε θα τη βρεις,
μέσα σου, την καρδιά σου.
Είναι νεκρή χρόνια πολλά,
νομίζεις πως την έχεις.
Γι’ αυτό μία αγάπη αληθινή,
εσύ δεν την αντέχεις.
Ο έρωτας θέλει καρδιά
και ψυχικό κουράγιο.
Μα,
εσύ δεν έχεις σ΄αυτόν
όσιο, ιερό και άγιο.
©2024 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Ποιητής

συνεχίστε έτσι!