Ποίημα
Είναι το σ΄αγαπώ,
που θέλω με χίλιους τρόπους να φωνάζω
τί κι αν απόκριση δε λάβω εγώ ποτέ;
Είναι ο κεραυνός,
που με κάνει δεντρί να θέλω να γενώ,
τί που ξέρω πως πάνω μου αν πέσει θα καώ;
Είναι η αστραπή,
που ουρά της θέλω να΄μαι,
τί κι αν ζήσω μόνο στην αρχή μιάς καταιγίδας;
Είναι ο άνεμος,
που θέλω να με ταξιδέψει, έστω κι αν είμαι
κόκκος άμμου της ερήμου.
Είναι το βλέμμα σου,
σκαλί για τον παράδεισο που αναζητώ
τί κι αν ποτέ δεν το διαβώ στ, αλήθεια;
Είναι η γεύση της ζωής,
τί κι αν τη γεύση της κανείς δε χόρτασε ποτέ;
Είναι ο αντίλαλος,
εκείνος που μου απαντά στο ουρλιαχτό του ονείρου.
Είναι του χρόνου η αχλή,
εκείνη που όλα τα κάνει μαγικά, όταν μέσα της τα κλείνει.
Είναι εκείνο το φιλί,
που αν και ανεπίδοτο, σημάδι ανεξίτηλο αφήνει
και γεύση από βατόμουρα.
Είναι το καλοκαίρι,
τί που δεν το αγάπησα ποτέ στα αλήθεια
για τη στιφάδα που μου αφήσει σαν
άγουρο κορόμηλο.
Είναι που είμαι ζωντανή,
τί που νιώθω ώρες ώρες πεθαμένη…
©2023 Κτενά Ρούλα
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Από τ΄αγαπημένα μου πια, οι εικόνες που δίνεις ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μου. Μπράβο σου κορίτσι μου!
Ευχαριστώ πολύ αγαπημένη μου Μαρία!!
Αψογο,δεν μπορεί κανείς να βρει κάποιο ψεγάδι ,πλούσιο σε εκφραστικά μέσα , ουσιαστικό ,καλαίσθητο με άγγιξε βαθιά. μέχρι τα καταβαθα της ψυχής μου .Ότι και να πω είναι πολύ λίγο μπροστά στο μεγαλείο του ταλέντου σου! Μου θυμίζεις. τους μεγάλους Νεοέλληνες ,βραβευμένους ποιητές.Σου αξίζουν χιλιάδες επαινοι και βραβεία!!!!
Ευχαριστώ από καρδιάς Χρυσούλα!!