Ποίημα
Είπα στη νύχτα να χαθώ,
μέσα στην έρημο καρδιάς
και την απόγνωση μου.
Μα, σαν σκιά μ’ ακολουθείς,
σε κουβαλάω στην ψυχή,
βαθιά πληγή μου.
Αν ξημερώσει,
πάλι εγώ θα ζω
μες στο σκοτάδι.
Μέρα χωρίς ανατολή
και το δικό σου χάδι.
Η νύχτα με παρακινεί
να φεύγω πάντα μόνος.
Αγάπη,
αγάπη μου δεινή
δεν σ’ έσβησε ο χρόνος.
Φεύγω κι εσύ είσαι παντού,
σε κάθε ανάμνηση μου.
Σ’ ένα ποτήρι χάνομαι
και πάντα είσαι μαζί μου.
©2023 Δημήτριος Μονιός
Αρθρογράφος – Ποιητής

Πολύ καλό Ταξιδευτή