Ποίηση
Γραμμένα μελλούμενα στις πλώρες του ερέβους.
Άσπρα καράβια ταξιδεύουν τους συντρόφους μυριάδων Οδυσσέων.
Πολλές οι Ιθάκες και ο καημός βαθύς.
Κυκλώνουν οι ορίζοντες τα θεμέλια του κόσμου.
Στραμμένα στο άπειρο τα μάτια του πόνου.
Ακοίμητα ονόματα στη γη την αμίλητη
ζωών που μαράθηκαν και ξένες φαντάζουν.
Θηρία και μέδουσες σ’ ασπίδες θαμμένες
με σώματα άμοιρα γενναίων μονομάχων.
Θυσία ανίερη σ’ αόρατα τέρατα,
κι η άβυσσος μαίνεται στη σιωπή του αιώνα.
Τα βρέφη τ’ αγέννητα της μήτρας του Άδη,
σκιές περιφέρονται, θρηνούν φοβερά.
Μερίδιο γυρεύουνε του κόσμου του άδικου,
κι ολόσωμα κείτονται στα μνημεία της λησμονιάς.
©2023 Ιωάννα Αθανασιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
ποίημα δημοσιευμένο στο ανθολόγιο Εφ’ ενός γίγνεσθαι.

Θα δηλώσω μονάχα αυτό που δηλώνω συνεχώς από την πρώτη στιγμή που σε διάβασα… Καθηλωτική ποίηση που σε βάζει σε σκέψη, που σε προβληματίζει, που σου δημιουργεί εικόνες πρωτόγνωρες.
Εξαιρετική πένα