Ποίημα
Οι ρυτίδες μια χλωμής ημέρας χαρακώνουν
τις μισοτελειωμένες σκέψεις συνθλίβοντάς τες
ανάμεσα σε νεκρωμένα καρδιοχτύπια
και ένα πετρωμένο παρόν.
Το κουτί της Πανδώρας άδειο
περιμένει να γεμίσει με παραμορφωμένες προσμονές
και ψιθύρους που σκόρπισαν ακολουθώντας
φαντάσματα του παρελθόντος.
Οι ανάγκες γιγάντωσαν συνθλίβοντας
τις αδυναμίες καθώς ντυμένες στα λευκά
περιμένουν την νύχτα για να οδηγηθούν
σε αποκαλύψεις που αργούν να έρθουν.
Τα βήματα βαριά απομακρύνονται από το όνειρο
που έμεινε ανάμεσα στις πέτρες κρυμμένο
από πύρινα φεγγάρια και σκοτεινούς ήλιους,
αφήνοντας το κουφάρι του να κλαίει
διαβαίνοντας μονοπάτια νοτισμένα
από τα δάκρυα που κύλησαν
καθώς τα λόγια μεταμφιεσμένα δραπέτευσαν
παρασύροντας μονάκριβες στιγμές.
©2025 Δημήτρης Παπαλιάς
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα