Ποίημα
Προσευχή στο Θεό, δίχως λέξεις,
μόνο με βουβές ανάσες, να βγαίνουν
από μέσα σου.
Ανεκπλήρωτα ταξίδια,
το μυαλό σου, περιπλανιέται
σε κόσμους άλλους γεμάτες αγαπημένες
αναμνήσεις.
Το λύκνισμα του φεγγαριού,
σε κράτησε δεμένη, αποσβολωμένη,
απο το άξαφνο ταξίδι του.
Τ΄αστέρια πολλά,
μα το φεγγάρι ένα, μοναδικό,
σαν ένα χέρι, που κλείνει αργά
τις κουρτίνες από τον έξω κόσμο.
Παραμένοντας μόνη, ανυπεράσπιστη,
να περιμένεις τ΄όνειρο να ‘ρθει.
Να ‘ρθει και να
σου ψυθιρίζει στο αυτί,
αγριεμένη να αφήνεσαι
στον πιο δυνατό παλμό της
καρδιάς σου.
©2024 Σταύρος Μαυράκης
Αρθρογράφος – Ποιητής

Τα τελευταία σου κείμενα ξεχωρίζουν, είναι το ένα καλυτερο από το άλλο