Ποίηση – Συγνώμη κόσμε . . . –

Ποίημα

Δεν έχω δάκρυα πια,
να κλάψω για τα βάσανα του κόσμου τα ατελείωτα.
Στερέψανε τα κουρασμένα μου μάτια,
θολώσανε απ’ τους καπνούς
που αφήσαν πίσω οι φωτιές
που καίνε ακόμη τις σάρκες της γης.
Στεγνώσανε να κοιτούν το ξέφωτο,
στην άκρια του ορίζοντα πότε θα φανεί
το περιστέρι να φέρει κλαδί ελιάς,
σωσμένο από λάσπες βουνά που πνίξανε την πλάση.
Πονέσανε να καρτεράνε,
μέσα στο βαθύ σκοτάδι των ανθρώπων,
να φανεί ελπίδας φως,
χείρα βοηθείας,
να ακουστεί λόγος συμπόνιας και συγχώρεσης.
Ματώσανε να κοιτούν το άδικο,
που όλοι δίκαιο το βαφτίζουν ,
σε έναν κόσμο που κανείς δεν ευθύνεται για τίποτα,
που πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε.
Πασχίζουν να δουν την ομορφιά,
μέσα στην ασχήμια που μας περιβάλλει,
το ουράνιο τόξο μέσα από την καταιγίδα,
την αγάπη μέσα από το έκδηλο μίσος.
Τα κλείνω σφιχτά,
ώσπου να πονέσουν, ώσπου να μην βλέπουν πια
κι αφήνω ανοιχτά μόνο τα μάτια της ψυχής μου,
εκεί που έχει μόνο φως, ομορφιά, αγάπη, χρώματα.
Εκεί που κατοικεί ακόμη η αθωότη, εκεί που μια παιδούλα,
ζωγραφίζει στις λάσπες μια καρδιά και ένα χαμόγελο,
κι ένα ουράνιο τόξο.
Σε φάρο σβηστό η ψυχή μου,
κρατά αναμμένο φανό,
στα βράχια να μη χαθούν τα σημάδια,
μην χάσουν τον δρόμο του φεγγαριού οι αχτίδες,
μην σβήσουν τα άστρα των αγγέλων.
Τότε, τα στέρφα μάτια μου,
υγραίνονται και ζητούν συγγνώμη
για όσα δεν μπόρεσαν να κλάψουν.
Συγγνώμη κόσμε…

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια