Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ

Ώρα ιερή …ώρα ταμένη στη σιωπή …

Και όμως είναι η ώρα που γεννιούνται οι ψίθυροι …

οι κλεμμένοι …οι νεκροί.

Αυτοί που χάσαν σπιτικό ή τον άνδρα,

που χάραζε το κορμί με κάθε ‘Σ΄αγαπώ’.

Είναι η ώρα που μπορώ να ελευθερωθώ …να νιώσω ξανά ζωντανή,

να χαθώ ….σε σκέψεις και λαχτάρες που δεν επιτρέπεται να γευτώ,

που δεν θα γευτώ ποτέ …

Είναι η ώρα που μπορώ να σε χαρώ …να σε ντύσω ανάσα,

να σ΄ονομάσω θεό, ν΄ανάψω κεριά και θυμιατά.

Να γελάσω και να κλάψω με την ανάμνηση που μου χάρισες,

που όταν μένει μόνη κλαίει κάθε βράδυ στα σεντόνια τα παλιά.

Η ώρα που γεννιούνται οι ψίθυροι …η μόνη ώρα που έχω συντροφιά,

που η αγκαλιά δεν έχει ανάγκη,

που ακόμη και τα θεριά σταματάνε να ουρλιάζουν

και κάθονται ν΄ακούσουν πως σου μιλάω σαν Ιουλιέτα,

σαν Αγία …σαν εταίρα πληρωμένη με κάλπικα φλουριά.

Η ώρα που πολεμάω να πειθαρχήσω τα χέρια,

να μη χαρακώσουν …να μην παραμορφώσουν

να μην κατακρεουργήσουν ότι μου απόμεινε,

ότι οι γύρω ονομάζουν …πρόσωπο, κορμί, καρδιά.

Η μόνη ώρα που είμαι ικανή να γεννήσω ξανά,

να θηλάσω …να ταΐσω …να ντυθώ για λίγο ελπίδα και χαρά.

Ώρα σκοτεινή που βαφτίστηκε στο φως μιας αγάπης

που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.

Ένα ολιγόλεπτο διάλλειμα,

σε μια δουλεία διάρκειας μιας ολόκληρης ζωής.

Η ώρα που γεννιούνται οι ψίθυροι ….

Αν με ρωτήσεις η ώρα

που θέλω να φέρεις τον βαρκάρη και τον έκπτωτο Άγγελο,

πριν καταδικαστώ …

Η ώρα του ‘καλωσόρισες’ και του ‘αντίο’

που τώρα πια δε φοβάμαι να σιγοτραγουδήσω …πριν χαθώ.

Η ώρα που γεννιούνται οι ψίθυροι …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Συγγραφέας – Αρθρογράφος