Ποίηση – ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ –

Ποίημα

Αναβλύζουν οι πληγές γράμματα
Έρχονται ένα – ένα, βρίσκουν το κενό
που χάσκει ορθάνοιχτο
Το σκάβουν, το λειαίνουν, το κάνουν λέξεις
Λέξεις ανάλαφρες και φτερωτές για να ξεφύγεις,
να πετάξεις μακριά όπως στα όνειρα.
Λέξεις σκληρές, βράχια ολόκληρα
Παλεύεις να τα σπάσεις
Σε πνίγει η σκόνη, ώσπου να γίνει ο βράχος σου,
πέτρα σταθερή να χτίσεις σπίτι
Να φτιάξεις δρόμους που πηγαίνουν ως τη θάλασσα
Λέξεις λουλούδια,
λέξεις: ευωδιά, βροχή, μητέρα, αγάπη ή παιδί μου
Υπάρχουν λέξεις
που γίνονται κρυψώνες τις νύχτες
που σ’ έχουν πάρει στο κυνήγι άγρια σκυλιά,
που σε δαγκώνουν κρίματα,
που σε γαβγίζουν φίλοι αγαπημένοι
Τις νύχτες που σε σημαδεύουν από παντού
Είναι λέξεις φιλεύσπλαχνες
Σου δίνουν το δάκρυ τους να κλάψεις,
τα δυο τους χέρια να πιαστείς,
το γέλιο τους το δροσερό να ξεδιψάσεις
Είναι κι οι άλλες, οι λέξεις δυνάστες
Σαν το κλειδί το σκουριασμένο
που΄χει σκαλώσει στην πόρτα του πατρικού σου
Δεν ανοίγουν
Ζητάνε όλη την ώρα,
δεν δίνουν ούτε του αγγέλου τους νερό,
δεν ξεδιψούν τους φόβους σου,
σ’ αφήνουνε γυμνό στους πέντε δρόμους,
ρουφάνε ως και τις αναμνήσεις , σε τελειώνουν
Μ’ αυτές τις λέξεις φτιάχνεις ποιήματα.

©️2025 Κωνσταντίνα Ζαγάρη
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα