Ποίηση – Θα Σε Αντέξω –

Ποίημα

Περνάς μέσα από το καλώδιο του καλοκαιριού
αθόρυβα θανάσιμα
Ψιθυρίζεις στο συνειδητό μου
και ανακλαδίζεται το υποσυνείδητο
Πώς το κάνεις αυτό;
Έχεις εκπαιδευτεί
ή είναι στη φύση σου;
Φεύγω να σωθώ
Περπατώ σύρριζα στον τοίχο του παλιού σχολείου
Στην τσέπη ψηλαφίζω
το κλειδί εκείνου του παραδείσου
που κάποτε μου χάρισες
και λίγα σπόρια πασατέμπου
που ποτέ δεν μου άρεσε
Με ξεγέλασες
Είπες ” θα φύγω για πάντα”
και βρήκες χίλιους τρόπους να είσαι εδώ
Μα τώρα είναι, είπαμε, καλοκαίρι
Με εξαπατούν κάθε στιγμή
ο ήλιος
η θάλασσα
οι έρωτες
Θα σε νικήσουν
πιστεύω
Και ευελπιστώ
σαν έρθουν πάλι οι κρύες εποχές
να μην είσαι παρά ο ξεχασμένος πασατέμπος
στην τσέπη του λινού παντελονιού
που θα πεθαίνει στο σκοτάδι
μιας σαρακοφαγωμένης ντουλάπας
Θα σε αντέξω
έτσι φυλακισμένο και νεκρό
Δεν έχω άλλον τρόπο για να μην κινδυνεύω
απ’ τους θανάσιμους της ύπαρξής σου κι ανόητους ψιθύρους…

©️2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα