Ποίημα
Θάλασσα εσύ, βράχος εγώ
κάθε σου αντάρα, σβήνω..
Και να ξεσπούν απάνω μου
τα κύματα σου, αφήνω….
Πέτρα εγώ, νερό εσύ
δεν το χα υπολογίσει…
Πώς το νερό με το καιρό
σημάδια, θα μ’ αφήσει !
Εσμίλεψες ντη την καρδιά
κι εχάραξες το σώμα..
Το μαύρο ρούχο επέταξα
κι έβαλα άσπρο χρώμα !
Πολλές φορές ματώνεις το
το άσπρο μου το ρούχο..
Και την εκμεταλευεσαι
τση αγάπης απού σου χω !
Απ’ τις βαθιές λαβωμαθιές
το αίμα μου αναβλύζει..
Και στέλνεις κύμα αλμυρό
και τσι πληγές σκουπίζει !
Αγάπησα σε θάλασσα
κι ας με πονείς, αντέχω !
Όλος ο κόσμος μου εσύ,
κι όσα θελα, να έχω !
Ετρόζανες την σκέψη μου
θάλασσα αγαπημένη…
Κι κάθε ώρα δίχως σου
είναι ζωή χαμένη !
©2024 𝓝𝓲𝓴𝓲𝓯𝓸𝓻𝓸𝓼 𝓟𝓮𝓽𝓻𝓸𝓾𝓵𝓪𝓴𝓲𝓼
Αρθρογράφος * Ποιητής
