Σκέψεις με Ποιητική διάθεση – Η Άνοιξη Μέσα Μας –

Σκέψεις με Ποιητική διάθεση

Αυτές τις μέρες ζούμε ανοιξιάτικα καμώματα του καιρού,
της εποχής, της πολιτικής μας ζωής…
Μια κρύο, μια ζέστη…
Στο τέλος της Άνοιξης και η φύση μας προσκαλεί
να συμμετέχουμε στο παιχνίδι της ζωής,
της αναγέννησης και της δημιουργίας.
Η βαριά διάθεση φαντάζει αταίριαστη μέσα σ’ αυτή τη γιορτή των χρωμάτων,
των μελωδικών ήχων, της ξενοιασιάς και της χαλάρωσης…
Η Άνοιξη μέσα μου είναι συνταιριασμένη με τα χρώματα των λουλουδιών.
Αποχρώσεις, ευωδιές και άνθη που αποτυπώνουν μέσα μου τον κύκλο της ζωής.
Χρώματα, αρώματα και λουλούδια, που καθόρισαν την ύπαρξή μου,
από γεννησιμιού μου μέχρι και σήμερα.
Το λευκό του κρίνου, όταν αντικρύζουμε το πρώτο φως της Άνοιξης
με τα μάτια της παιδικής μας αγνότητας και αθωότητας.
Το ροζ της τουλίπας που βάφει τα νεανικά μας μάγουλα,
όταν ανθίζει και σκιρτά η καρδιά από τον πρώτο έρωτα της εφηβικής μας ηλικίας.
Το πορτοκαλί και κοραλί της ζέρμπερας,
που φωτίζει με ζωντανά χρώματα τα όνειρα, τις προσδοκίες, την ελπίδα στο ξεκίνημά μας.
Το κόκκινο του τριαντάφυλλου,
που φλογίζει τα χείλη από την απόλυτη αγάπη και το πάθος της νιότης,
στα πρώτα χρόνια της συμβίωσής μας με τον έρωτα.
Το κίτρινο του νάρκισσου, που περιβάλλει με αντοχές
και υπομονή το είναι μας, στα χρόνια της συζυγικής μας ζωής
και ανθίζει και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Το μπλε των πανσέδων, όταν ωριμάζει το σώμα,
ο νους και η ψυχή κάνουν απολογισμό και βρίσκουν καταφύγιο στην πίστη,
τη σοφία και στις υπαρξιακές, εσωτερικές αναζητήσεις…
Και βιολετί με μωβ, τα χρώματα της βιολέτας,
όταν η ζωή αποσύρεται κουρασμένη και βασιλεύει προς τη δύση,
μεθυσμένη από πληρότητα, μεστότητα και αρώματα από πλήθος εμπειριών…

Εαρινά χρώματα κι ανθέων αρώματα στις μνήμες πολλών Ανοίξεων στη ζωή μας,
που αποτυπώνονται στις σελίδες ενός αθέατου ημερολογίου,
που στη ζωή δε θέλουμε να κλείσει ποτέ…
Πολλοί όμως δε ζήσαμε σε κήπους με ολάνοιχτα λουλούδια…
Αφήσαμε μέσα μας Χειμώνες να καταπνίξουν χαρές, αισιοδοξία, όνειρα…

«Μία καινούρια Άνοιξη, όμως, θα σου δώσει όσα σου πήρε ο Χειμώνας»,
έγραφε ο Γερμανός ποιητής Ερρίκος Χάινε.
Αλλά πώς θα βρούμε την Άνοιξη μετά από ένα βαρύ καταχείμωνο;
Με ποια διάθεση;
«Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις…»,
έγραφε ο δικός μας Οδυσσέας Ελύτης…

«Tην Άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις
Ναι, τη φτιάχνεις.
Κάθε φορά από την αρχή.
Όλο και πιο ζωντανή.
Όλο και πιο ποτισμένη.
Ναι, την φτιάχνεις.
Μ΄ εκείνα τα χρώματα που σημαίνουν αρμονία
και μ΄ εκείνες τις λέξεις που δηλώνουν αρχή.
Να, τη φτιάχνεις.
Μ΄ εκείνο το φως, που μπορεί να σου δώσει Παράδεισο
και με εκείνα τα λουλούδια που μυρίζουν ζωή…».

Η δική μου Άνοιξη δεν έχει εποχή.
Είναι παντού και κάθε μέρα παρούσα…
Στο καλοκαιράκι που έρχεται,
όταν παίρνω πρωινό στη βεράντα του καταγάλανου ουρανού,
φορώντας γυαλιά για να φλερτάρω λάθρα με τον λαμπερό ήλιο
και κάνοντας βουτιές καταμεσήμερο στο τυρκουάζ της θάλασσας.
Στο δικό μου Φθινόπωρο, το γεμάτο από τις μνήμες του αποκαλόκαιρου,
που κάνουν αξέχαστη εμπειρία ζωής οι μουσικές
αγαπημένες μελωδίες του Ντίνου και της Δάφνης.
Στη χειμωνιά της ψυχής μου,
όταν απολαμβάνω τη θαλπωρή της κατακόκκινης φλόγας στο τζάκι,
ενώ έξω πέφτει χιόνι…
με κυοφορούσα μέσα μου την ελπίδα της πνευματικής σποράς,
που αισιοδοξεί να καρπίσει τον Μάρτη.

Η Άνοιξη -τον Μάρτη- παίζει κρυφτούλι με τον εαυτό της,
μέσα σ΄ ένα μπουκέτο από ροζ και κόκκινα τριαντάφυλλα,
κομμένα από τον κήπο της παιδικής μου ηλικίας…
μ΄ εκείνο το υπέροχο, φυσικό, λεπτό άρωμα!

Συχνά σκαρφαλώνει ψηλά, κατοικώντας σ΄ ένα βάζο από γλυκό κεράσι,
που η σκανταλιάτικη διάθεσή μου απολαμβάνει και γλυκαίνει
τις ώρες της περισυλλογής μου…
Τα μεσημέρια παιχνιδίζει βαριεστημένα ανάμεσα στις σελίδες ενός καλού βιβλίου,
πού και πού… λαγοκοιμάται, αλλά ασυνείδητα με ταξιδεύει μακριά,
για να πλάσω ακόμη τα δικά μου όνειρα και να τα μοιραστώ
μέσα από ενδιαφέροντα και καλούς φίλους.

Η Άνοιξη μού χαμογελά πάντα αντίζηλα και μέσα από τον καθρέφτη,
όταν με ντύνει με παστέλ ανοιχτόχρωμες πινελιές λουλουδιών
και μου φορά κοραλί κραγιόν σαν κορίτσι εικοσάχρονο…
Η Άνοιξη είναι η Άνοιξη!
Και με τον ήλιο μαζί, αναγεννούν τη ζεστασιά του συντρόφου μου,
όταν μου κρατά το χέρι και μου ψιθυρίζει «σ’ αγαπώ…».

©2026 Ζωή Καλαφάτη
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα