Ποίηση – Α Ι Γ Α Ι Ο –

Ποίημα

Μαγεμένη σ’ αγναντεύω λατρεμένο, Αιγαίο μου,
και δεν χορταίνω τα γλαυκά μαλάματά σου.
Την απεραντοσύνη του γαλάζιου σου θωρώ
και η ψυχή μου θρέφεται από νάματα εκλεκτά,
μύθους, τραγούδια, λόγια ποιητών και φιλοσόφων.

Γροικώ τον παφλασμό των φλογερών υδάτων σου
και μουσικές τον μέσα κόσμο μου ευφραίνουν.
Της ατρύγητης απεραντοσύνης σου δοκιέμαι τον παλμό
και βλέπω μπρος μου Νηρηίδες, ώριες καλλονές,
να άδουν, να ιερουργούν και να γητεύουν τ’ άστρα.

Οι ίδιες νύμφες από τους βυθούς που κατοικούν
ξομπλιάζουν αφειδώλευτα τις χάρες σου τις ξωτικές
και αφηγούνται ως περιπλανώμενοι αρχαίοι ραψωδοί
όσα στο αργασμένο σου κορμί άνθρωποι κι άνθρωποι
χιλιάδες χρόνια τώρα είδανε, γευτήκανε και ζήσαν.

Με συνεπαίρνει, Αρχιπέλαγός μου, ό,τι σ’ αφορά
και τα νερά σου αίμα και ολύμπιο ιχώρ θεοτικό για με
κι οι ομορφιές σου κάλλος άτρωτο και φως συμπαντικό
που αποκαλύπτονται σ’ ανατολές και δειλινά μοναδικά,
αγλάισμα της γης και των θνητών απόλαυση και δέος.

©2026 Παναγιώτα Π. Λάμπρη
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα