Διηγηματική ιστορία – Το θλιμμένο παλικάρι –

Διηγηματική ιστορία
(Η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1980)

Κοντά στο όμορφο και γραφικό κάστρο της πόλης, βρισκόταν το μικρό παραδοσιακό καφενείο που είχε ο πατέρας της Άννας.Εκει δούλευε κι η ίδια ως σερβιτόρα.Ηταν μόλις είκοσι χρονών,ένα πλάσμα ευγενικό, γλυκομιλητο και πολύ όμορφο.Μαγευτικο το βλέμμα της,τη χαζευαν και τη φλέρταραν πολλοί όμως εκείνη δεν ένιωθε έτοιμη να ενδώσει σε κανέναν.

Ο Ντίνος ήταν καθημερινός πελάτης,πήγαινε είτε για το πρωινό καφεδάκι του είτε για ένα κρασάκι με τη παρέα του.Ενας άντρας τριανταπενταρης, γοητευτικός όμως κάθε φορά που τον κοίταζε η Άννα διέκρινε μια θλίψη στα μάτια του.

Ο Ντίνος ζούσε εκεί στην όμορφη γειτονιά,με τους ευωδιαστους δρομους,ήταν αρχιτέκτονας,παντρεμένος,όχι όμως ευτυχισμένος.Ενας γάμος που προέκυψε από προξενιό,ύστερα από έναν άτυχο έρωτα του.Ειχε αγαπήσει μια όμορφη κοπέλα που τον εγκατέλειψε για να παντρευτεί στο εξωτερικό με κάποιον πλούσιο.Αυτη η ερωτική του απογοήτευση τον έσπρωξε σε γάμο μέσω προξενιου.Πιστευε πως δε θα μπορούσε να νιώσει ξανά τόσο δυνατά αισθήματα.
Μέχρι που αντίκρυσε την Άννα! Του κόπηκε η μιλιά κι η ανάσα.Αλλα δε τολμούσε να της εκμυστηρευτεί τον έρωτα του.Ηταν ενας παντρεμένος άντρας.Περιοριστηκε να τη χαζεύει,να της ρίχνει κλεφτές ματιές, προσπαθώντας πάντα να μη της δημιουργήσει πρόβλημα.
Ωστόσο η Άννα το κατάλαβε πως την ήθελε.Το δειλό μα και διακριτικό του φλερτ,της τράβηξε τη προσοχή.Η αλήθεια είναι πως κι εκείνη άρχισε να τρέφει ερωτικά αισθήματα για τον Ντίνο. Ομως δεν ήθελε να ανταποκριθεί σε μια σχέση με παντρεμένο.
Ένα γλυκό ανοιξιάτικο απόγευμα εκείνος την πλησίασε και βρήκε το θάρρος να της μιλήσει.
“Αννούλα μου γλυκιά αν δεν ήμουν παντρεμένος,πολύ θα ήθελα να γινομουν το ερωτικό σου ταιρι”
Κι εκείνη με σιγανή φωνή του είπε:
“Αν δεν ήσουν παντρεμένος αγαπημένε  Ντίνο,θα ήταν μια ιδανική κατάσταση ”
“Δηλώνω ερωτευμένος μαζί σου! Σ’ αγαπάω αλλά δε τολμώ να σου ζητήσω τίποτα μάτια μου”
“Όσο κι αν σ’ έχω ερωτευτεί δε μπλέκω με παντρεμένο ”
Της έδωσε ένα τρυφερό φιλί,χάιδεψε απαλά τα μαλλιά της κι έφυγε θλιμμένος.
Η Άννα μέσα της ήξερε πως δε θα την ξεχνούσε ποτέ,κι εκείνη πάντα θα θυμόταν το “θλιμμένο παλικάρι” της.

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε.Η Άννα πλέον εργαζόταν ως γραμματέας σε λογιστικό γραφείο.Ελευθερη ακόμη,παρόλο που αρκετοί τη φλέρταραν.Εκεινη ακόμη ερωτευμένη με τον Ντίνο της.
Παραδομένη σε σκέψεις κι αναμνήσεις,μ’ έναν χυμό στο χέρι κάθισε σ ένα παγκάκι.Με τη πλάτη γυρισμένη,δε πρόσεξε πως στο παγκάκι καθόταν ήδη κι εκείνος.
Ο Ντίνος ένιωσε μια παρουσία κι αμέσως γύρισε το κεφάλι του…μόλις την είδε το πρόσωπο του έλαμψε από έκπληξη και χαρά!
“Αννούλα μου γλυκιά!”
“Ντίνο μου!Τι κάνεις καρδιά μου;”
“Τώρα που σε ξαναβλέπω, υπέροχα μάτια μου!”
‘Πως πάει ο έγγαμος βίος Ντίνο μου;”
‘Δεν πάει πια μάτια μου.Χωρισαμε!Εσύ βγαίνεις με κάποιον;”
Στο άκουσμα του χωρισμού του έλαμψαν τα μάτια της!
“Όχι με κανέναν καρδιά μου.”
“Η καλή μας μοίρα,μας έφερε πάλι κοντά κορίτσι μου.Δε σε ξέχασα ποτέ μάτια μου!’
“Κι εγώ. Ντίνο μου,πάντα σε θυμάμαι με αγάπη!”

Άνοιξε την αγκαλιά του,εκείνη χώθηκε να κουρνιάσει μέσα της.Τα χείλη τους έσμιξαν σ’ ένα δυνατό, εκστατικό φιλί!Η λαχτάρα του έρωτα τους ήταν τόσο μεγάλη.Περιμεναν τόσο πολύ για να μπορούν επιτέλους να είναι μαζι,να γίνουν ζευγάρι!Εκείνος δε θα ήταν πια το “θλιμμένο παλικάρι” της….μα η αγάπη της ζωής της.

©️2024 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
*Ένα διήγημα εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία,αν και στη πραγματικότητα η κατάληξη δεν είχε το ευτυχές τέλος./Αφιερωμένο στον “Ντινο” και στην “Άννα” .