Αφήγημα – Το πέτρινο πρόσωπό σου –

Αφήγημα

Δεν χρειάζεται να βλέπω το θλιμμένο, κενό συνοφρύωμα στο πρόσωπο σου … αυτό το μακρινό βλέμμα σαν να μην αναγνωρίζεις κανέναν. Σαν να αντικρίζω ένα πίνακα σύγχρονης, συναισθηματικής ζωγραφικής σε γκαλερί. Σαν ένα ανεπιθύμητο αγαλμάτιο, μια μπαλαρίνα που επάνω στην κίνηση της να λυγίσει, να τεντώσει, και να κάνει μια στροφή, μένει ακίνητη σαν γλυπτό.
Γιατί προσποιείσαι ότι δεν με βλέπεις, δεν με γνωρίζεις ή δεν με καταλαβαίνεις. Σαν σε κοιτάζω πιο βαθιά στην στασιμότητα σου, διαπιστώνω ότι δεν φταις εσύ.
Ανακαλύπτω μια αλλαγή. Όλα ανατράπηκαν σε μια νύχτα. Εξαφανίστηκε η κάθε σου έκφραση, το κάθε σου συναίσθημα, αυτό που σε αντιπροσώπευε σαν γυναίκα.
Λυπάμαι ειλικρινά καλή μου που δεν μπορώ να σε βοηθήσω… να έσπαζα αυτό το κρυστάλλινο βάζο μέσα σου, που αρχικά έπεσε κάτω, και που τα κομμάτια σου κόλλησαν κάποιοι που αδιαφορούσαν για σένα. Το έπραξαν σκόπιμα με ένα ιδιόμορφο τρόπο μετασχηματίζοντας ολόκληρη την μορφή σου και την ύπαρξη σου. Κάποια στιγμή θα μείνεις ακίνητη επειδή δεν έχεις κανένα συναίσθημα λόγω του εναλλακτικού εαυτού σου. Οταν σε κοιτάζω μ αυτό το ακίνητο βλέμμα, φοβάμαι…
Εχεις πονεμένα, εκφραστικά μάτια που αφηγούνται μια θλιμμένη ιστορία που δεν δημιουργησες εσύ. Τώρα με κοιτάζεις με αυτό το μακρινό, στάσιμο βλέμμα ταξιδεύοντας σ ένα άγνωστο κόσμο.
Σκέφτομαι… Ο μοναδικός τρόπος διεξόδου ειναι να σε πιάσω από το χέρι να αισθανθείς την θέρμη που κυλάει από τις φλέβες μου και που θα διεισδύσει στις δικές σου. Αυτό θα ζεστάνει την ιδιόρρυθμη καρδιά σου, θα λιώσει το λανθασμένο συναρμολογημένο, εύθραυστο κρυστάλλινο βάζο μέσα σου. Όλα τα κομμάτια θα σπάσουν και εκεί θα γίνει μια μεταμόρφωση. Θα επανέλθεις καλή μου. Θα συνέλθεις.
Πιάνοντας μου το χέρι θα σηκωθείς και με την καλλιτεχνική ευαισθησία σου, την φυσική σου ομορφιά, τα μακριά, κομψά σου άκρα, θα είσαι το αποκορύφωμα όλων των παραστάσεων για άλλη μια φορά. Με την δυνατή, ελαστική σου πλάτη, τα ίσια κι καμαρωτά πόδια, το απαιτούμενο αναλογικό, ευέλικτο σώμα, και το λεπτό κορμό σου, θα ξαφνιάσεις το κοινό σου και τον εαυτό σου. Πάντα χαλαρή, προσεγμένη με τις λεπτές γραμμές του προσώπου σου, τα τέλεια γλυπτά χαρακτηριστικά μιας πριμ μπαλαρίνας και τη σπάνια ομορφιά που διαθέτεις, θα λάμψεις πορσελάνη κούκλα μου. Τα κρύσταλλα του βάζου σου, της καρδιά σου … θα είναι αμείωτα και άφθαρτα.
Κανένας και τίποτα θα ξανά μπορέσει να σε πληγώσει, να σε καταβάλει … να σε κάνει χίλια κομμάτια.
Σε παρακαλώ καλή μου.
Δεν μπορώ να σε βλέπω άλλο έτσι …

©2024 Μάρω Πατριανάκου
Αρθρογράφος – Δημοσιογράφος – Συγγραφέας