Ποίηση – ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΜΟΥ –

Ποίημα

Πηλός η αρχή.
Αρχέγονη η ομορφιά του.
Μάθημα γίνονται οι άμορφες
χωμάτινες φιγούρες.
Αγέρωχα στέκουν πλάι στο ατσάλι.
Την αντοχή που ζήλεψα ανταγωνίζονται.
Ταξίδι ξεκινούν τα αρώματα.
Κανέλα και παλιό βιβλίο, ξεχασμένο.
Τα βράδια, που η φλόγα τη νύχτα
κοροϊδεύει.
Κουλουριασμένη η ανασφάλεια
στα πουπουλένια μαξιλάρια κρύβεται.
Το φοβισμένο παιδί να σώσει.
Εκείνο, που μέσα στο δάσος
ξωτικά πιστεύει πως θα βρει.
Ουράνιο τόξο στον ορίζοντα
θα αγγίξει.
Άλλες φορές θαλασσοπούλι,
από το ξύλινο παράθυρο το σκάει.
Αχάραχτες πορείες διαγράφει.
Με τα κύματα παίζει.
Μα πάντα πίσω.
Στους πέτρινους τοίχους απάγκιο γυρεύει.
Το κλάμα κι ο φόβος, μυστικά γίνονται.
Και η ενηλικίωση χάνει το δρόμο.

©2024 Ρένα Χουσιάδου

Αρθρογράφος – Ποιήτρια