Ποίηση – ΣΗΨΗ ΠΑΝΤΟΥ –

Ποίημα

Σήψη κυρίεψε σώματα που ήταν
βουτηγμένα στην αμαρτία,
μέσα σε χρόνους που τα κορμιά,
είχαν κορεσθεί από την ηδονή
της σάρκας και δεν είχαν,
τίποτα άλλο να δώσουν,
ούτε τίποτα άλλο να πάρουν..
Έμειναν απολιθωμένα όρθια,
χώρις αίμα χωρίς κάτι που να θυμίζει ζωή,,
Σκιάχτρα μέσα στα χωράφια,
για να διώχνουν τα κοράκια …
Εγώ βάδιζα μέσα στα ξεραμένα στάχυα,
χωρίς να ξέρω που πηγαίνω,
δεν υπήρχε προορισμός
αφού όλα είχαν χαθεί..
Φίδια και σκορπιοί
οι συνταξιδιώτες μου,
πού και πού κανένα βατράχι
ακούγεται να βγάζει τον
τελευταίο του βρόγχο..
Αφού μέσα στη νύχτα έχει γίνει
το πιο εύκολο θήραμα..
Μας έχει κυριεύσει ο Αντίχριστος..
Τα πρόβατα έχουν πάρει τώρα
θέση για σφαγή, μας έχουν αφαιρεθεί
τα όνειρα και οι ελπίδες,
τώρα οι μανάδες δεν γεννούν πιά..
Χάθηκαν οι μέλισσες που βοηθούσαν
να έρθει η άνοιξη..
Κι εγω χωρίς συντροφιά μόνος.
Βαδιζω με βήμα αργό στη
λεωφόρο του πουθενά,
Πατώντας πανω σε σκουλήκια
που ίσως κάποτε να ήταν άνθρωποι..

©2024 Pantelis Velkos
Αρθρογράφος – Ποιητής