Αφήγημα – ΝΥΧΤΩΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ –

Αφήγημα

Μ’ένα τραγούδι ξεχάστηκα
σε νύχτα ημισέληνη, κάθε νότα μια προσευχή,
αιωρούμενη συγνώμη σαν ξηλωμένο κουμπί χάσκει κρεμασμένη σε μακρινά νεφελώματα.
Δύο πεταλούδες σκάλωσαν στα μαλλιά μου και ψιθυρίζουν αλλόκοτες αλήθειες.
Μπαρούτι μυρίζει το χάραμα και τα καντήλια έσβησαν στου μισεμού τα χνώτα .
Στις υπόγειες διαβάσεις ντελάληδες κράζουν άγνωστα ονόματα περιπλανώμενου θιάσου.
Μήτε θέλω να τους ξέρω,μήτε ποια θα’ναι η τύχη της νυχτωμένης παράστασης.
Και εσύ ανόητε μαδάς τις μαργαρίτες σαν αμούστακο παιδόπουλο
κι ας σε πήρε ο χρόνος και το πετροβόλημα στο κατόπιν. .
Με σκισμένη δαντέλα των δειλινών ντύνεις τις πεινασμένες πουλάδες να χαίρονται για τα σκόρπια ψίχουλα
και φρόκαλα μαζεύεις σαν ζήτουλας από το χθες.
Τι τάχα προσδοκάς από όρκους ληγμένους ,που στο πρώτο μελτέμι πνίγονται;;
Και πως να καταλάβεις την γλώσσα των χελιδονιών
που μαραζώνουν δίχως Άνοιξη;;
Για ξένα λογιάζεις τα παιδιά σου φορώντας βέρα στα φευγάτα κι εφήμερα, θαυμαστής ρυτιδωμένης αγάπης.
Ανεξόφλητος ο πόθος της περιστέρας και τ’ουρανού, προσμένει τον τρύγο, με νέο μούστο να μεθύσει,
να ξεπλύνει σκούρους εφιάλτες
Ας μένουν λευκές οι μπουγάδες στον άνεμο,
να μυρωθούν με άρωμα ανθισμένης πασχαλιάς
κι ο Αυγερινός μια καντσονέτα ερωτική να τραγουδά στην Πούλια.

©️2024 Nancy Rosered
Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα