Ποίημα
Επιστρέφω
Συνέχεια επιστρέφω στις κορνίζες
που αστράφτουν στο σκοτάδι
Διακοπή ρεύματος
κάπου εκεί αργά το απόγευμα
Ο ήλιος πρόλαβε και κρύφτηκε στον καταψύκτη
μαζί με το σπαρταριστό χταπόδι
και τα άσπρα καλτσάκια του γιου μου
που συνεχίζει να τα ψάχνει
ασταμάτητα
ακόμη και τώρα
Κι ας ψεύδεται η ώχρα του χρόνου
στα καστανά του γένια.
Επιστρέφω
από την Παρασκευή των χαίρε
ως το Σάββατο των νεκρών
με μια μυρσίνη στο χέρι
να μου κατατρώγει την ψυχή
Στο λιμάνι, που δεν είναι λιμάνι,
ξαποσταίνει το καράβι μου.
Έχει μια ωραία Νηρηίδα στην πλώρη του
και χιλιάδες ποιήματα
χωμένα μέσα στην αλμύρα
και στις προσευχές του ασυρματιστή
σε ώρα θανάσιμης καταιγίδας.
Επιστρέφω
πάντα θα επιστρέφω
στην πλεχτή κουβερτούλα σου
με τους στεναγμούς μιας ξάγρυπνης νύχτας
μιας ελεύθερης πτώσης
χωρίς δίχτυ ασφαλείας
μιας απάρνησης του αύριο
και μιας σιωπηλής καταδίκης του θρυμματισμένου χθες.
Εκεί θα επιστρέφω
να το ξέρεις
Αν δεν είχα χτίσει προσεχτικά
αυτόν τον δρόμο διαφυγής
η επιστροφή
θα με είχε σκοτώσει.
Τώρα, ευτυχώς,
αυτή με σώζει κι εγώ αυτήν
με αμοιβαία ευγνωμοσύνη…
©️2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα