Ποίηση – ΣΟΛ ΛΑ ΡΕ –

Ποίημα

Σολ λα ρε
Οι νότες, σχέδια καλλιγραφίας,
στο μικρό σου πεντάγραμμο…
Σολ λα ρε
Οι χορδές των μαλλιών σου,
βιολί, που γραντζουνίζει τα σύννεφα…
Μια φθαρμένη ροζ κορδέλα,
πετάχτηκε στα λασπόνερα…
Σολ λα ρε
Τα κέρματα στις τσέπες των παιδιών,
αγορά εύφλεκτου υλικού…
Πού στηρίχτηκε η απόγνωση,
της τελευταίας μολότοφ ?…
Σολ λα ρε
Τα παιδιά ,μεγαλώνουν στο σκοτάδι…
Η μουσική, μεγαλώνει στο σκοτάδι…
Η μουσική μνήμη των παιδιών,
ανθίσταται στο σκοτάδι…
Σολ λα ρε
Οι πουτάνες, με τα ξεσχισμένα καλσόν στο γόνατο,
αυτοκτόνησαν σόλο,
σε μπαγιάτικα σεντόνια,
πίνοντας πολυκαιρισμένα, δηλητηριασμένα, σπέρματα…
Σολ λα ρε
Κονσέρτο για ένα αηδόνι…
Ευτυχώς το βρωμόπουλο,
πετάχτηκε στον υπόνομο,
σε μια θλιμμένη σολ δίεση…
Σολ λα ρε
Η ψαλμωδία του επιταφίου…
Ο οβολός που αχνίζει,
στις τσέπες των πιστών,
δώρο για τον βαρκάρη…
Σολ λα ρε
Οι τελευταίες απαντοχές.
του παλιού πιάνου, χάθηκαν,
όταν άρχισαν να ξεθωριάζουν,
οι νότες για την Ισαβέλλα…
Κάπου εκεί, άρχισα να ξεθωριάζω,
και να σβήνω κι εγώ, σαν μια μικρή πυγολαμπίδα,
που χάθηκε, στην άμουση καταχνιά, του λυκόφωτους…
Σολ λα ρε
Κανένα λυκαυγές, δε με περίμενε ποτέ,
όταν τα κεριά, που φώτιζαν το μικρό πιάνο,
έκαιγαν τα δάχτυλά μου,
καθώς έγδερνα, τις νότες της ψυχής μου,
στην ατέλειωτη νύχτα της απουσίας σου…

©️2025 Φωτεινή Μανούση
Αρθρογράφος * Ποιήτρια