Ποίημα
Το στήθος σου
αγγιγμένο από της καυτής επιθυμίας μου το βλέμμα
το χάδι το αντρικό περίμενε
να καταλαγιάσει
του πόθου την τρικυμία.
Τα μάτια σου
βροντοφώναζαν ναι
για να πνίξουν
το όχι των χειλιών.
Η ανάσα σου
ούρλιαζε έλα
για να μην ακουστεί
το μη του στόματος.
Εκείνη τη στιγμή αναρωτιόσουν
αν η φύση σε συγχωρέσει
που σκότωσες τη γυναίκα μέσα σου
αφού άφησες το πέτρινο πρέπει
να λιθοβολήσει τον Έρωτα.
Ήλιος και θάλασσα
μάρτυρες στάθηκαν της στιγμής
που τα φτερά μου μαδούσες
κι ο Ζέφυρος σκόρπιζε
τις στάχτες των ονείρων μου.
©️2025 Γιώργος Ανωγειάτης
Αρθρογράφος * Ποιητής
