Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Κοιμίζοντας
την περιττή ματαιοδοξία
των χρόνων που έφυγαν,
αναπαύομαι
στη συνειδητοποίηση
το σήμερα ίσως δεν ακολουθείται
από τις αγέννητες στιγμές του αύριο.
Άγνωσται αι βουλαί της μοίρας
Δικλείδα προστασίας
στην ανήθικη υπεροψία της θεωρίας
πως η ζωή είναι δεδομένο
ότι θα δωρίσει την ανάσα
στο νέο ξημέρωμα.
Ανά πάσα στιγμή
η ανάσα μπορεί να κοπεί.
Πολύτιμες οι στιγμές
που γεννιούνται αυθόρμητα
όταν η καρδιά παραδίνεται
μ΄ ενθουσιασμό στο ‘Τώρα’,
απαξιώνοντας το ‘Μετά’.
Πόσο πονηρό κι αδίστακτο
μπορεί να γίνει αυτό το ‘Μετά’…
Αναθέτοντας συνεχώς
τα σημαντικά,
με την αυτοπεποίθηση
πως το ρολόι
θα συνεχίσει να χτυπά,
χαμογελάμε στη μοίρα
μ΄ άγνοια κινδύνου.
Παγίδα τρομερή η αναβολή
Χάρτινες φιγούρες με ψυχή
που χορεύουμε μηχανικά
στον αγέρα ή τη βροχή,
χωρίς να βλέπουμε τη ζωή
ν΄ ανθίζει με κάθε αναπνοή.
Ανόητοι παραχαράκτες
μιας ευτυχίας
που συνεχώς
το σκάει απ΄ τη χαραμάδα,
ενώ η κλεψύδρα
συνεχίζει ν΄ αδειάζει…
Τελικά
καταντήσαμε
οι πιο ακατάλληλοι θεατές
στον ίδιο μας τον θάνατο…
©2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα