Ποίηση – ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ –

Ποίημα

Στέκομαι μπροστά σου
Μικρή
Ασήμαντη
Φτωχή

Εγώ
το πετραδάκι που σφήνωσε στο σανδάλι σου
Εγώ
το αιχμηρό θραύσμα γυαλιού
που σου μάτωσε το χέρι
Εγώ
το αγκάθι του αχινού
πού τρύπησε το πέλμα σου.

Παναγιά μου θαλασσινή
Παναγιά των λυγμών μου
Παναγιά των αδιεξόδων μου

Δική μου Παναγιά
Στέκομαι μπροστά σου
Όμορφη επειδή με κοιτάς
Γαλήνια επειδή μ ‘ αγαπάς
Πλήρης επειδή απλώς υπάρχεις

Παναγιά των κυμάτων μου
Παναγιά των καταιγίδων μου
Παναγιά των σκοταδιών μου

Σκέπασέ με με τα λάμποντα ιμάτιά σου
Να μην φοβάμαι
Τύλιξέ με βρέφος ανήμπορο στην ποδιά σου
Να μην ριγώ

Άσε με να χαθώ στην αβυθομέτρητη αγκαλιά σου
για να ξαναβρώ τον πλάνη και ανέστιο εαυτό

Στέκομαι μπροστά σου
Χωρίς προσευχή καμιά
Και μόνον τούτο ψιθυρίζω
Ίσταμαι
χάρη σε σένα
δική μου Παναγιά…!

©2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια