Ποίηση – IN VITRO –

Ποίημα

Το πρόσωπό μου μισό
Ο Αχιλλέας θλιμμένος
κοιτάζει την φτέρνα του
Τα καλώδια του ηλεκτρικού σπάζουν το τοπίο
στα δυό
Η μέρα βραδύποδη
Βαδίζει η μοναξιά μου γυμνή
με το μπαστούνι της τύψης
Με ξεκουφαίνει το παραμιλητό της
Αλλάζει κατεύθυνση η ζωή μου
Χωρίς καν να ερωτηθώ
Οίησις
Ορφάνεψα νωρίς από έρωτες
Αναζητώ από τότε
τη θηλή του ήλιου
να επιβιώσω
Ορέγομαι το άσπρο και το μπλε του κοβαλτίου
και σκέφτομαι
πόσο όμορφα θα ήταν τα χέρια μου
μέσα στα δικά σου
Μα εσύ με ξέχασες
Στα μνήματα κουβαλάς τη σιωπή σου
Πολύτιμη ταφή
Στα μάτια σου αθωωμένο το μαύρο
Εγώ εγκαταλελειμμένη
και άγλωσση
Ποια ποίηση αντέχει να στεγνώνει τα δάκρυά σου
καημένε Αχιλλέα
μαζί και τα δικά μου ;
Όλη μου η ζωή αποδείχτηκε τελικά
πείραμα in vitro…

©️2025 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια