Τριλογία ποίησης * Εριφύλη Πουλάκη *

Ποίηση σε τρεις γλώσσες

Το φως σου ποτέ δεν ήταν για μένα,
μα το κρατούσα σαν άστρο κλεμμένο απ’ το χθες,
σαν μια ιδέα που αρνείται το «ένα»
και γίνεται σύμπαν μέσα σε σιωπές!!!

Σε είδα σαν νόημα πέρα απ’ την ύλη,
σαν σκέψη που λιώνει τον χρόνο αργά,
όμως η μοίρα, με λόγο και σμίλη,
μας χώρισε πριν να μας «αγαπά».

Γιατί ο έρωτας ίσως δεν είναι κτήση,
μα δρόμος που χάνεται πριν τον βρεις
αν το φως σου ποτέ δεν μου ανήκε,
το ένιωσα κάτι δικό μου βαθιά,
σαν αλήθεια που μόνη της βγήκε
απ’ το ψέμα που λέμε «καρδιά».

Γ Α Λ Λ Ι Κ Α

Ta lumière n’a jamais été pour moi,
mais je la gardais comme une étoile volée d’hier,
comme une idée qui refuse le « un »
et devient univers dans les silences.
Je t’ai vu comme un sens au-delà de la matière,
comme une pensée qui fait fondre le temps lentement,
mais le destin, avec parole et ciseau,
nous a séparés avant même de nous « aimer ».
Car l’amour n’est peut-être pas possession,
mais un chemin qui se perd avant d’être trouvé.
Si ta lumière ne m’a jamais appartenu,
je l’ai ressentie pourtant profondément mienne,
comme une vérité née d’elle-même
du mensonge que nous appelons « cœur ».

Ι Τ Α Λ Ι Κ Α

La tua luce non è mai stata per me,
ma la custodivo come una stella rubata al ieri,
come un’idea che rifiuta l’« uno »
e diventa universo nei silenzi.
Ti ho visto come un senso oltre la materia,
come un pensiero che scioglie il tempo lentamente,
ma il destino, con parola e scalpello,
ci ha separati prima ancora di « amarci ».
Perché forse l’amore non è possesso,
ma un cammino che si perde prima di trovarlo.
Se la tua luce non mi è mai appartenuta,
l’ho sentita comunque profondamente mia,
come una verità nata da sé stessa
dalla menzogna che chiamiamo « cuore ».

©️2026 Εριφύλη Πουλάκη
Αρθρογράφος * Ποιήτρια