ΤΟ ΞΕΡΩ . . .

Το ξέρω κάθε φορά όταν με κοιτάς …
Κάθε φορά που το βλέμμα σου ξεκουράζεται πάνω μου
η αύρα μου ξεσηκώνεται …
σαν καταπιεσμένος – πεινασμένος λαός,
που θέλει να κραυγάσει για την πείνα του,
τη στέρηση …την αδικία του.
Με κοιτάς …και όλα ξαφνικά αλλάζουν μορφή
διάσταση …ακόμα και υφή.
Ένας μαγικός κόσμος που μονομιάς παίρνει ανάσα
έτοιμος να μου χαριστεί …
να γίνει ο παράδεισος και η φυλακή μου,
η τιμωρία της ψυχής μου.
Το ξέρω …ζωντανεύει μόνο για χάρη μου
Μια εγωίστρια επιθυμία λαχταράει να βρει λύτρωση
μέσα στα φιλιά μου
μέσα στις μικρές κρυμμένες γωνιές της χαράς μου
μέσα στα δάκρυα που κλέψαν την αλμύρα της θάλασσας – θεάς μου.
Το ξέρω κάθε φορά που με κοιτάς …
η ανάσα ακολουθεί τη ματιά σου,
η λαχτάρα σιγοκαίει στα βλέφαρα σου,
η τρέλα ντύνει τον χτύπο της καρδιάς σου
και εγώ τα νιώθω όλα.
Δικός μου πριν το ορίσω
Δικός μου πριν σε φιλήσω
Δικός μου
Το ξέρω …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Συγγραφέας – Αρθρογράφος