ΧΟΡΕΥΕΙ Η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ . . .

Χορεύει η μορφή σου γύρω μου …
Μια αέρινη φιγούρα από τα παλιά
Μια οπτασία που τόλμησε
να φανερωθεί με θάρρος στα φωτεινά.
Μια σκιά που μ΄αγκαλιάζει
και μ΄αφήνει να ξεκουραστώ στα τρυφερά.
Όπου και αν γείρω, όπου και αν σταθώ ….υπάρχεις
Είσαι η ανάμνηση που δεν μπορεί να ξεχαστεί
Είσαι η επιθυμία που δεν μπορεί να λυτρωθεί
Είσαι ο κανόνας που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί
Είσαι ο τελάλης που διαλαλεί ακόμη και μέσα στη σιωπή
Είσαι ο μέντορας και ο τιμωρός μου
ο φύλακας και ο Δήμιος μου.
Χορεύει η μορφή σου γύρω μου …
Αόρατος μα πάντα υπαρκτός
Η οντότητα μέσα στο μυαλό μου
που διδάσκει …που φιλοσοφεί,
που διατάζει …που ψιθυρίζει ‘πρόσεχε σε παρακαλώ’.
Με γέννησες και έτσι απλά με όρισες
Καθόρισες το μονοπάτι
εξαφάνισες κάθε επικίνδυνο διαβάτη,
καθάρισες κάθε βρωμιά …κάθε απάτη,
προστάτεψες την αθωότητα και την αγκάλη.
Ήρωας και βασανιστής
Επαναστάτης και Δικτάτορας την ίδια εποχή
μα κυρίως ο έρωτας που θα πρωτογεννηθεί
όταν η κόρη ψιθυρίσει
‘Μπαμπά σ΄αγαπώ πολύ!’

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Συγγραφέας – Αρθρογράφος