Με τον ήλιο παραμάσχαλα διαβαίνουν τα πρόσωπα
με τα φτερά της άνοιξης.
Μονοπάτια στα πέλαγα για τους πελαργούς και τα χελιδόνια.
Μια πασχαλίτσα σεργιανά στο πέτο της θάλασσας,
Άγιος, άγιος ο μεγάλος δρόμος με τις ψαλμωδίες των ουρανών.
Μαζεύει ο αυγερινός πεφταστέρια από τις ακρογιαλιές
και τ’ απιθώνει στις κορυφές των λόφων.
Ανοίγει ο χρόνος τα φυλλοκάρδια του
και ξεχύνονται οι σταυραετοί με τα μεγάλα μυστικά
στο άγρυπνό τους βλέμμα.
Νιότη ασύγκριτη στην όψη των καπετάνιων.
Τα ναυτόπουλα χορεύουν αγκαλιασμένα με τις γοργόνες.
Ο ουρανός γεμάτος χαρά.
Φέρνει το κύμα ψίθυρους κι αλαργινές υποσχέσεις.
Γιρλάντες δροσιάς στις φωλιές με τα ναζιάρικα δελφίνια.
Μικρή φασκομηλιά στη μέση μιας αόρατης πόλης
στ’ ανοιχτά του πελάγους.
Ερωτευμένα τ’ αγριοπερίστερα στ’ ακροκέραμα.
Καλαθάκι με κρίνα κι ανεμώνες στα χέρια των Καρυάτιδων
με τον σταυρό του ήλιου στο μέτωπο.
Άσπρα άλογα καλπάζουν στα κύματα.
Ελεύθεροι οι καβαλάρηδες με τα φυλαχτά του ωκεανού
στ’ αγέρωχά τους στήθη.
©2023 Ιωάννα Αθανασιάδου
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
ποίημα δημοσιευμένο στην εφημερίδα Πρωινός Τύπος της Δράμας.
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα