Στο λύκειο, την ώρα που σχολνούσαμε
πολύ συχνά καθόταν στο μπαλκόνι
της μονοκατοικίας του, ακριβώς απέναντι.
Όμορφος, ηδυπαθής κι αρρενωπός.
Συνήθιζε να κάθεται εκεί,
με σπατάλη χρόνου ρέμβαζε,
χόρταινε η ματιά του δροσερά κορίτσια.
Όμως οι ματιές ήταν ασταμάτητα αμφίδρομες,
απολάμβανε να τον κοιτάζουν στο μικρό του μπαλκόνι,
να είναι το αντικείμενο του πόθου
από το πλήθος των κοριτσιών
που ορμητικά ξεχύνονταν μετά το σχόλασμα.
Ο ονειρεμένος κι ηδυπαθής ρεμβασμός
ανήκει ιδιαίτερα στα νιάτα.
©2023 Alexandra Bakonika
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Πολυ ομορφο!
Θερμά σας ευχαριστώ